Маҷрӯҳи ишқро сару барг алоҷ нест

مجروح عشق را سر و برگ علاج نیست

Ин хӯни гирифтаро ба табиб эҳтиёҷ нест

این خون گرفته را به طبیب احتیاج نیست

Барқ аз замини сӯхта навмед ме равад

برق از زمین سوخته نومید می رود

Тороҷи дидаро ғами боҷ ва хароҷ нест

تاراج دیده را غم باج و خراج نیست

Дар водӣӣ ки қатъ умедаст чораи соз

در وادیی که قطع امیدست چاره ساز

Дардӣ ки бедаво нашуд онро алоҷ нест

دردی که بی دوا نشد آن را علاج نیست

Маҷнӯн чаҳ хӯн ки дар дил Лайлӣ наме кунад

مجنون چه خون که در دل لیلی نمی کند

Аз худ рамидаро ба висол эҳтиёҷ нест

از خود رمیده را به وصال احتیاج نیست

Розӣ намешаванд ба ганҷ аз дили хароб

راضی نمی شوند به گنج از دل خراب

Дар малики ишқи бардаи маъмур боҷ нест

در ملک عشق برده معمور باج نیست

Бар тахти дор , шавкати Мансурро бибин

بر تخت دار، شوکت منصور را ببین

Кайфияти баланд кам аз ҳеҷ тоҷ нест

کیفیت بلند کم از هیچ تاج نیست

Ин он ғазал ки аҳлӣ Широз гуфта аст

این آن غزل که اهلی شیراز گفته است

Онро ки ақл нест ба ҳеҷ эҳтиёҷ нест

آن را که عقل نیست به هیچ احتیاج نیست