Тухмӣаст дӯстӣ ки дар обу гул ту нест

تخمی است دوستی که در آب و گل تو نیست

Шамъӣаст рӯй гарм ки дар маҳфил ту нест

شمعی است روی گرم که در محفل تو نیست

Чун сарв дар саросари ин боғи длФриб

چون سرو در سراسر این باغ دلفریب

Озода Эй куҷост ки по дар гул ту нест ?

آزاده ای کجاست که پا در گل تو نیست؟

Дар кони ақлу махзани ишқу бисоти ҳасан

در کان عقل و مخزن عشق و بساط حسن

Лаълӣ наёфтем ки хунини дил ту нест

لعلی نیافتیم که خونین دل تو نیست

Ёрб чаҳ мнъмӣ , ки надорад ҷаҳони хок

یارب چه منعمی، که ندارد جهان خاک

Дарёии гавҳарӣ ки ба кафи соил ту нест

دریای گوهری که به کف سایل تو نیست

Бар рӯй офтоб чаро теғ мекашад ?

بر روی آفتاب چرا تیغ می کشد؟

Абрӯии моҳи ид агар моил ту нест

ابروی ماه عید اگر مایل تو نیست

Дар ҷилваи гоҳи ҳасани ту ҳар рӯзи офтоб

در جلوه گاه حسن تو هر روز آفتاب

Чун метапад ба хок , агар бсмл ту нест ?

چون می تپد به خاک، اگر بسمل تو نیست؟

Дили хонаи ту аз дгарон мекунад суроғ

دل خانه تو از دگران می کند سراغ

Ҳар чанд ғайри гӯшаи дили манзил ту нест

هر چند غیر گوشه دل منزل تو نیست

Нури зуҳӯр , ҳақи хасу хор бениш аст

نور ظهور، حق خس و خار بینش است

Варна кадоми пардаи дил , маҳмил ту нест ?

ورنه کدام پرده دل، محمل تو نیست؟

Нозаст сади роҳ , вагарна дар иштиёқ

نازست سد راه، وگرنه در اشتیاق

Фарқии миёнаи дили моу дил ту нест

فرقی میانه دل ما و دل تو نیست

Соиб ба лутфи ом ту дорад умедҳо

صائب به لطف عام تو دارد امیدها

Ҳар чанд сайди лоғар ӯ қобил ту нест

هر چند صید لاغر او قابل تو نیست