намекунад помол , тани охири дили осӯда ро

می کند پامال، تن آخر دل آسوده را

намешавад домани кафани ин пои хоби олӯда ро

می شود دامن کفن این پای خواب آلوده را

Ҷуз пушаймонӣ надорад ҳосилии тӯли амл

جز پشیمانی ندارد حاصلی طول امل

Чанд паймоеи мукаррари ин раҳи паймӯдаро ?

چند پیمایی مکرر این ره پیموده را؟

Он ки дорад орзӯии роҳ бе поёни ишқ

آن که دارد آرزوی راه بی پایان عشق

Кош медид ин дилу дасту қадами фарсӯда ро

کاش می دید این دل و دست و قدم فرسوده را

намекашад дар ҳалқаи фармон ба андаки фурсатӣ

می کشد در حلقه فرمان به اندک فرصتی

Гӯшмоли осмон , гӯши сухани ншнўдаҳ ро

گوشمال آسمان، گوش سخن نشنوده را

Аз дил шаб мекунад дар юзаи рӯзи сиёҳ

از دل شب می کند در یوزه روز سیاه

Дид то моҳи тамоми он рӯй машкандӯда ро

دید تا ماه تمام آن روی مشک اندوده را

Дил чу ғофил шуд зи ҳақ , фармонпазир тан шавад

دل چو غافل شد ز حق، فرمان پذیر تن شود

Май барад ҳар ҷо ки хоҳад асб , хоби олӯда ро

می برد هر جا که خواهد اسب، خواب آلوده را

Кӣ баробар мекунам соиб ба моҳу офтоб ?

کی برابر می کنم صائب به ماه و آفتاب؟

Чеҳра бар остони хоксории суда ро

چهره بر آستان خاکساری سوده را