Аз шарм агар чаҳ рӯй ту чандин ниқоб дошт

از شرم اگر چه روی تو چندین نقاب داشت

Ҳар зарра аз фурӯғи ту чашми пар об дошт

هر ذره از فروغ تو چشم پر آب داشت

Рафтӣ ба сайри гулшан ва аз шарм об шуд

رفتی به سیر گلشن و از شرم آب شد

Ҳар гул ки боғбони з барои гулоб дошт

هر گل که باغبان ز برای گلاب داشت

Дӯди қиёмат аз дили оташ баланд кард

دود قیامت از دل آتش بلند کرد

Хунобае ки дар дили гарми ин кабоб дошт

خونابه ای که در دل گرم این کباب داشت

Май хости зини хароба ба ҷои хароҷ , ганҷ

می خواست زین خرابه به جای خراج، گنج

Фармонравои ишқ ки моро хароб дошт

فرمانروای عشق که ما را خراب داشت

Дар гулшанӣ ки булбул мо шуд сияҳи гилӣм

در گلشنی که بلبل ما شد سیه گلیم

Ҳар ғунча дар ниқоб , гул офтоб дошт

هر غنچه در نقاب، گل آفتاب داشت

Маҷнӯн ба реги бодияи ғамҳои худ шимурд

مجنون به ریگ بادیه غم های خود شمرد

Ёди замонае ки ғами дил ҳисоб дошт

یاد زمانه ای که غم دل حساب داشت

Зон оташӣ ки дар дили ман ишқ барфурӯхт

زان آتشی که در دل من عشق برفروخت

Ҳар мӯии ман чу мӯии миёни печ ва тоб дошт

هر موی من چو موی میان پیچ و تاب داشت

Аз вартае ки киштии мо бар канор рафт

از ورطه ای که کشتی ما بر کنار رفت

Дарёи хатари зи гардиши чашм ҳубоб дошт

دریا خطر ز گردش چشم حباب داشت

Соиби зи мо дигар сухани хўнчкони мҷўӣ

صائب ز ما دگر سخن خونچکان مجوی

То хом буд , гиряи хунин кабоб дошт

تا خام بود، گریه خونین کباب داشت