Соқии зи мо шароб нахоҳад дареғ дошт

ساقی ز ما شراب نخواهد دریغ داشت

Дарёи зи ташна об нахоҳад дареғ дошт

دریا ز تشنه آب نخواهد دریغ داشت

Он шохи гул каз ӯ ҷигари хор тоза аст

آن شاخ گل کز او جگر خار تازه است

Аз булбулон гулоб нахоҳад дареғ дошт

از بلبلان گلاب نخواهد دریغ داشت

Абрӣ ки бахя зад ба гуҳари синаи садаф

ابری که بخیه زد به گهر سینه صدف

Ҳаргизи зи гавҳар об нахоҳад дареғ дошт

هرگز ز گوهر آب نخواهد دریغ داشت

Лаълӣ каз ӯст захми нмксўди санг ро

لعلی کز اوست زخم نمکسود سنگ را

Шӯр аз дил кабоб нахоҳад дареғ дошт

شور از دل کباب نخواهد دریغ داشت

Хуршед чун з хок надорад дареғи файз

خورشید چون ز خاک ندارد دریغ فیض

Аз лаъл , об ва тоб нахоҳад дареғ дошт

از لعل، آب و تاب نخواهد دریغ داشت

Гар дар ниқоб хок занад ғӯта , нури худ

گر در نقاب خاک زند غوطه، نور خود

Аз моҳ , офтоб нахоҳад дареғ дошт

از ماه، آفتاب نخواهد دریغ داشت

Дил бад макун ки хандаи мушкили гушои субҳ

دل بد مکن که خنده مشکل گشای صبح

Аз ғунчаи фатҳ боб нахоҳад дареғ дошт

از غنچه فتح باب نخواهد دریغ داشت

Он мнъмӣ ки чашму даҳон бесавол дод

آن منعمی که چشم و دهان بی سؤال داد

Асбоб хӯрд ва хоб нахоҳад дареғ дошт

اسباب خورد و خواب نخواهد دریغ داشت

Он кас ки беталаб ба ту нақд ҳаёт дод

آن کس که بی طلب به تو نقد حیات داد

Имрӯзи нон ва об нахоҳад дареғ дошт

امروز نان و آب نخواهد دریغ داشت

Пери Муғон ки дасти сабу беталаб гирифт

پیر مغان که دست سبو بی طلب گرفت

Соиби зи мо шароб нахоҳад дареғ дошт

صائب ز ما شراب نخواهد دریغ داشت