Ҳар каси зи теғи ғамза ӯ сар дареғ дошт

هر کس ز تیغ غمزه او سر دریغ داشت

Ҷоми суфолӣ аз лаби кавсар дареғ дошт

جام سفالی از لب کوثر دریغ داشت

Зарро ба зар чаро надиҳад бе дареғи кас ?

زر را به زر چرا ندهد بی دریغ کس؟

Аз ёр симбр натавон зар дареғ дошт

از یار سیمبر نتوان زر دریغ داشت

Монад аз ғубори хотири худ зиндаи зери хок

ماند از غبار خاطر خود زنده زیر خاک

Аз ҳар ки осмони мижатар дареғ дошт

از هر که آسمان مژه تر دریغ داشت

Мизон рӯзгор надорад ба зулми майл

میزان روزگار ندارد به ظلم میل

Зон сари биҷавӣ ҳар чаҳ азин сар дареғ дошт

زان سر بجوی هر چه ازین سر دریغ داشت

Файзи қадаҳ чаро буд аз офтоб кам ?

فیض قدح چرا بود از آفتاب کم؟

Натавон зи хоки бодаи аҳмар дареғ дошт

نتوان ز خاک باده احمر دریغ داشت

Огоҳ буд Хизри зи офоти зиндагӣ

آگاه بود خضر ز آفات زندگی

Донистаи обро зи Сикандар дареғ дошт

دانسته آب را ز سکندر دریغ داشت

Соиби зи ҳарфи талхи шикоят чаро кунад ?

صائب ز حرف تلخ شکایت چرا کند؟

Ҳар каси зи коми тӯтӣ , шукр дареғ дошт

هر کس ز کام طوطی، شکر دریغ داشت