Гули бас ки шарм азон рухи пари хат ва хол дошт

گل بس که شرم ازان رخ پر خط و خال داشت

Ойӣна дар каф аз арақ инфеъол дошт

آیینه در کف از عرق انفعال داشت

Аз чашм дом мекунад имрӯзи хобгоҳ

از چشم دام می کند امروز خوابگاه

Мурғӣ ки ваҳшати қафас аз нафас бол дошт

مرغی که وحشت قفس از نفس بال داشت

Фирӯзи ҷанги гашти дили шишаи бори мо

فیروز جنگ گشت دل شیشه بار ما

Дар кӯчае ки санги ҳазар аз суфол дошт

در کوچه ای که سنگ حذر از سفال داشت

Зери сиёҳи хайма Лайлӣ нишаста буд

زیر سیاه خیمه لیلی نشسته بود

Маҷнӯн агар чаҳ чашм ба чашм ғизол дошт

مجنون اگر چه چشم به چشم غزال داشت

Ҷузи дӯд дил начед гулӣ аз висоли шамъ

جز دود دل نچید گلی از وصال شمع

Фонӯси содаи лавҳи чҳо дар хаёл дошт

فانوس ساده لوح چها در خیال داشت

Имрӯзаи хандаи тарҳ ба гулзор ме диҳад

امروزه خنده طرح به گلزار می دهد

Он рӯзгор рафт ки соиб малол дошт

آن روزگار رفت که صائب ملال داشت