Дили рафтаи рафтаи ранги лаби лаъл ӯ гирифт

دل رفته رفته رنگ لب لعل او گرفت

Зини бода , ранги кӯҳи Бадахшон сабу гирифт

زین باده، رنگ کوه بدخشان سبو گرفت

Гулранги гашти теғи шаҳодати зи захми мо

گلرنگ گشت تیغ شهادت ز زخم ما

Ин об аз сафои гуҳари ранг ҷӯ гирифт

این آب از صفای گهر رنگ جو گرفت

Бар рӯй офтоб чу шабнами кушоди чашм

بر روی آفتاب چو شبنم گشاد چشم

Ҳар поки гавҳарӣ ки дил аз ранг ва бӯ гирифт

هر پاک گوهری که دل از رنگ و بو گرفت

Таҳи ҷуръааш ба субҳи қиёмат шафақ диҳад

ته جرعه اش به صبح قیامت شفق دهد

Ҷомӣ ки дида аз лаб мегаван ӯ гирифт

جامی که دیده از لب میگون او گرفت

Гавҳари ҳадиси покии домон ӯ шунид

گوهر حدیث پاکی دامان او شنید

Аз шарм , ҳар ду дасти садафро ба рӯ гирифт

از شرم، هر دو دست صدف را به رو گرفت

Аз шер модараст ба ман май ҳалолтар

از شیر مادرست به من می حلالتر

Зини луқмаи ғамӣ ки маро дар гулӯ гирифт

زین لقمه غمی که مرا در گلو گرفت

Дасти фалаки куҷо ба гиребон ман расад ?

دست فلک کجا به گریبان من رسد؟

Аз шаш ҷиҳати чунин ки марои ғам фурӯ гирифт

از شش جهت چنین که مرا غم فرو گرفت

Ҷузи хӯн шудан , умед наҷотам намонда аст

جز خون شدن، امید نجاتم نمانده است

Аз баси дили маро ба миён орзӯ гирифт

از بس دل مرا به میان آرزو گرفت

Дасти дуои халқ буд пуштибони умр

دست دعای خلق بود پشتیبان عمر

Зон хам ба пой монад ки даст сабу гирифт

زان خم به پای ماند که دست سبو گرفت

Даст аз ҷаҳон нишаста макун орзӯии ишқ

دست از جهان نشسته مکن آرزوی عشق

Кин нест доманӣ ки тавон бевузӯ гирифт

کاین نیست دامنی که توان بی وضو گرفت

Соиби зи нози доя бемеҳр фориғ аст

صائب ز ناز دایه بی مهر فارغ است

Тифлӣ ки бо макидан ангушт ху гирифт

طفلی که با مکیدن انگشت خو گرفت