Моҳӣ ки зи партав ба ҷаҳон шӯр дарандохт

ماهی که ز پرتو به جهان شور درانداخت

Пеши рахт аз ҳолаи мукаррари сипари андохт

پیش رخت از هاله مکرر سپر انداخت

Бо гӯшаи дили ғунчаи сифат сохта будам

با گوشه دل غنچه صفت ساخته بودم

Буии ту марои ҳамчуи сабои дрбдри андохт

بوی تو مرا همچو صبا دربدر انداخت

Дар дидаи соҳиби назарони мӯии зиёдам

در دیده صاحب نظران موی زیادم

Зон рӯз ки чашми ту маро аз назари андохт

زان روز که چشم تو مرا از نظر انداخت

То доман маҳшар натавон дӯхт ба сӯзан

تا دامن محشر نتوان دوخت به سوزن

Мижгони ту чокӣ ки маро дар ҷигари андохт

مژگان تو چاکی که مرا در جگر انداخت

Фарёд ки ширини сухании тӯтии мо ро

فریاد که شیرین سخنی طوطی ما را

Машғӯл сухан карду зи фикри шукри андохт

مشغول سخن کرد و ز فکر شکر انداخت

Онро ки ба давлат натавоняш расондан

آن را که به دولت نتوانیش رساندن

Монанди ҳумо соя набояд ба сари андохт

مانند هما سایه نباید به سر انداخت

Соиб шудам осӯдаи азин коргшоён

صائب شدم آسوده ازین کارگشایان

То кори марои ишқ ба оҳи саҳари андохт

تا کار مرا عشق به آه سحر انداخت