Аз ҳаво гирад сари девонаи санги хора ро

از هوا گیرد سر دیوانه سنگ خاره را

Нест аз ратли гарони андешае михўораҳ ро

نیست از رطل گران اندیشه ای میخواره را

Хотири ошуфтаро шерозаи кунҷ азлат аст

خاطر آشفته را شیرازه کنج عزلت است

Дили зи ҷамъият парешон мешавад сӣ пора ро

دل ز جمعیت پریشان می شود سی پاره را

Хасмро кардам ба ҳамвории ҳисори хештан

خصم را کردم به همواری حصار خویشتن

намекунад ойӣнаи ман мум , санги хора ро

می کند آیینه من موم، سنگ خاره را

Аз тараддуд кард озодами дил бе орзӯ

از تردد کرد آزادم دل بی آرزو

Хоби Тифлони лангари тамкин буд гаҳвора ро

خواب طفلان لنگر تمکین بود گهواره را

Нест чашми шӯхро монеъи зи гардиши бихўдӣ

نیست چشم شوخ را مانع ز گردش بیخودی

Мондагӣ аз сайр набӯд ахтари сайёра ро

ماندگی از سیر نبود اختر سیاره را

Нест мумкини барқро дар абри пинҳони доштан

نیست ممکن برق را در ابر پنهان داشتن

Чун ънондорӣ кунам он шӯхи отшпораҳро ?

چون عنانداری کنم آن شوخ آتشپاره را؟

Сайру даври сбҳаҳ дар миҳроб афзӯн ме шавад

سیر و دور سبحه در محراب افزون می شود

Дар ибодати ҷамъ чун созами дили сад пораро ?

در عبادت جمع چون سازم دل صد پاره را؟

Резаи чинони қаноатро талош ризқ нест

ریزه چینان قناعت را تلاش رزق نیست

Санг , рӯзӣ май расонади мурғи отшхўораҳ ро

سنگ، روزی می رساند مرغ آتشخواره را

Май пазирадгар ба худ шерозаи авроқи хазон

می پذیرد گر به خود شیرازه اوراق خزان

наме тавон гирдоварӣ кардани дили сад пора ро

می توان گردآوری کردن دل صد پاره را

Коса дарюза гардад чун садаф шуд бе гуҳар

کاسه دریوزه گردد چون صدف شد بی گهر

Резиш дандон фазояд ҳирси рӯзии хора ро

ریزش دندان فزاید حرص روزی خواره را

То ба чанд ин сайди ваҳширо ънондорӣ кунам ?

تا به چند این صید وحشی را عنانداری کنم؟

Сар ба саҳро май даҳуми соиби дили овора ро

سر به صحرا می دهم صائب دل آواره را