Бар ҳар ки назар мефиканам маст ва хароб аст

بر هر که نظر می فکنم مست و خراب است

Бедории ин тайифаи хамёза хоб аст

بیداری این طایفه خمیازه خواب است

Беашк надомат набӯд ъушрати ин боғ

بی اشک ندامت نبود عشرت این باغ

Аз хандаи гули ончии бҷомондаҳ гулоб аст

از خنده گل آنچه بجامانده گلاب است

Чун ахгрсўзон , дили мо сӯхтагон ро

چون اخگرسوزان، دل ما سوختگان را

Гар қатра обӣаст ҳамин ашк кабоб аст

گر قطره آبی است همین اشک کباب است

Девони мукофот ба золим накунад раҳм

دیوان مکافات به ظالم نکند رحم

Хати ҳасани ситамкори турои пой ҳисоб аст

خط حسن ستمکار ترا پای حساب است

Чун моҳи нав аз дидан мо чашми мпўшид

چون ماه نو از دیدن ما چشم مپوشید

Каз қомат хам ҳастӣ мо по ба рикоб аст

کز قامت خم هستی ما پا به رکاب است

Ҳар хираи нигоҳии натавонади зи ту гули чид

هر خیره نگاهی نتواند ز تو گل چید

Оташи зи тамошои ту як чашми пар об аст

آتش ز تماشای تو یک چشم پر آب است

Бо ҷанг , бдомўзи марои хуй ту карда аст

با جنگ، بدآموز مرا خوی تو کرده است

Мақсӯди ман аз нома на умед ҷавоб аст

مقصود من از نامه نه امید جواب است

Девори харобӣ ки иморат напазирад

دیوار خرابی که عمارت نپذیرد

Мастӣаст ки дар пои хами бода хароб аст

مستی است که در پای خم باده خراب است

Кайфият май май барам аз чеҳраи маҳҷӯб

کیفیت می می برم از چهره محجوب

Рухсори ърқнок , марои олам об аст

رخسار عرقناک، مرا عالم آب است

Дар мушт гулӣ нест ки сад нукта ниҳон нест

در مشت گلی نیست که صد نکته نهان نیست

Дар дидаи соҳиби назарони хишт китоб аст

در دیده صاحب نظران خشت کتاب است

Ҳар кас ки хамӯшаст дарин майкадаи соиб

هر کس که خموش است درین میکده صائب

Чун кӯзаи лаби бастаи пар аз бода ноб аст

چون کوزه لب بسته پر از باده ناب است