Мо соФдлонро чаҳ ғам аз гирд ва ғубораст ?

ما صافدلان را چه غم از گرد و غبارست؟

Зангор бар ойӣнаи мо ҷӯш баҳораст

زنگار بر آیینه ما جوش بهارست

Як зарраи зи саргаштагӣ озор надорем

یک ذره ز سرگشتگی آزار نداریم

Бар киштии мо ҳалқа гирдоб ҳисораст

بر کشتی ما حلقه گرداب حصارست

Чашмӣ ки фурӯғ аз дил бедор надорад

چشمی که فروغ از دل بیدار ندارد

Шамъӣаст ки шоиста болин мазораст

شمعی است که شایسته بالین مزارست

Чашми бади хуршеди марои бас ки гузида аст

چشم بد خورشید مرا بس که گزیده است

Пешонии субҳам ба назар сина мораст

پیشانی صبحم به نظر سینه مارست

Чун коми садафи қатраи рибои фан ман нест

چون کام صدف قطره ربایی فن من نیست

Чун мавҷ , каманди талабам баҳр шикораст

چون موج، کمند طلبم بحر شکارست

Булбул шудаи машғӯл ба пардози пару бол

بلبل شده مشغول به پرداز پر و بال

Ғофил ки шикархандаи гул барқ савораст

غافل که شکرخنده گل برق سوارست

Дар обу арақ аз чаҳ нишастааст зи анҷум ?

در آب و عرق از چه نشسته است ز انجم؟

Гар ишқ на бар тавсан афлок савораст

گر عشق نه بر توسن افلاک سوارست

Бугсали зи ҷаҳон , зи атласи афлок гузар кун

بگسل ز جهان، ز اطلس افلاک گذر کن

Сади раҳи сӯзан , гиреҳ охир тораст

سد ره سوزن، گره آخر تارست

Дар синаи пари новаки соиби нафаси гарм

در سینه پر ناوک صائب نفس گرم

Барқӣаст ки пинҳон шуда дар бута хораст

برقی است که پنهان شده در بوته خارست