намекунам аз синаи беруни ин дили ғмхўораҳ ро

می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را

Чанд битавон дар гиребон дошт отшпораҳро ?

چند بتوان در گریبان داشت آتشپاره را؟

Нест мумкини буии гули худро кунад гирдоварӣ

نیست ممکن بوی گل خود را کند گردآوری

Оҳ бетоб аз ҷигари хезади дили сад пора ро

آه بی تاب از جگر خیزد دل صد پاره را

Мондагӣ аз сайру давр худ надорад гирдбод

ماندگی از سیر و دور خود ندارد گردباد

Нест аз саргаштагии сирии дили овора ро

نیست از سرگشتگی سیری دل آواره را

Дил наме сӯзад касеро бар ятемиҳои ман

دل نمی سوزد کسی را بر یتیمی های من

Сабз агар созад сиришками таҳтаи гаҳвора ро

سبز اگر سازد سرشکم تخته گهواره را

Аз назарбозон шавад пуркор , ҳасани содаи лавҳ

از نظربازان شود پرکار، حسن ساده لوح

Суҳбати Фарҳод одам кард санги хора ро

صحبت فرهاد آدم کرد سنگ خاره را

Мӯр дар хирмани зи нақли дона оҷиз ме шавад

مور در خرمن ز نقل دانه عاجز می شود

Ҳасани комил , мекунад бедасту пои назора ро

حسن کامل، می کند بی دست و پا نظاره را

Хоки домангир , банди даст ва пой раҳраваст

خاک دامنگیر، بند دست و پای رهروست

Тавбаи мушкилтар буд аз соф , дардии хора ро

توبه مشکل تر بود از صاف، دردی خواره را

Аз насиҳат кӣ шавад дилҳои ғофили чарби нарм ?

از نصیحت کی شود دلهای غافل چرب نرم؟

Баҳрае аз мумиёе нест санги хора ро

بهره ای از مومیایی نیست سنگ خاره را

Нуқта бераммол чун марказ буд собити қадам

نقطه بی رمال چون مرکز بود ثابت قدم

Ихтиёрӣ нест гардиши сабъаи сайёра ро

اختیاری نیست گردش سبعه سیاره را

Шуд зи файзи олами болои забони ман дароз

شد ز فیض عالم بالا زبان من دراز

Сарбаландӣ дар хури манба буд фаввора ро

سربلندی در خور منبع بود فواره را

Дар раҳми ризқ муқаддар ёфт Тифл бе забон

در رحم رزق مقدر یافت طفل بی زبان

Ҳамчунон дил метапад дар синаи рӯзии хора ро

همچنان دل می تپد در سینه روزی خواره را

Як сари мӯи тирагии мӯии сифед аз дили набард

یک سر مو تیرگی موی سفید از دل نبرد

Шуд зи савҳон беш ноҳамвории ин ингора ро

شد ز سوهان بیش ناهمواری این انگاره را

Ҳаст дар Пошидани суҳбат , ҳузури аҳли дил

هست در پاشیدن صحبت، حضور اهل دل

Дили зи ҷамъият парешон мешавад сӣ пора ро

دل ز جمعیت پریشان می شود سی پاره را

Аз лаҳад дар ҳар нафаси чандини даҳан во ме кунад

از لحد در هر نفس چندین دهن وا می کند

Нест мумкини сайри гаштани хоки мардуми хора ро

نیست ممکن سیر گشتن خاک مردم خواره را

Ҷуз ҷавонӣ нест соиби дарди периро алоҷ

جز جوانی نیست صائب درد پیری را علاج

Аз табибон то ба кӣ ҷӯии зи ғифлати чораро ?

از طبیبان تا به کی جویی ز غفلت چاره را؟