намекунам аз синаи беруни ин дили ғмхўораҳ ро

می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را

Чанд битавон дар гиребон дошт отшпораҳро ?

چند بتوان در گریبان داشت آتشپاره را؟

Хӯн ба ҷои об аз сарчашма ҳо гардад равон

خون به جای آب از سرچشمه ها گردد روان

Кӯҳ бардорад агар дарди ман бечора ро

کوه بردارد اگر درد من بیچاره را

Олами афсурдаро машшотае чун ишқ нест

عالم افسرده را مشاطه ای چون عشق نیست

Суҳбати Фарҳод одам кард санги хора ро

صحبت فرهاد آدم کرد سنگ خاره را

намекашад доман ба хӯн бе гуноҳони ҷилва аш

می کشد دامن به خون بی گناهان جلوه اش

Нест пурвои сулаймони он парии рухсора ро

نیست پروای سلیمان آن پری رخساره را

Осмон осӯдааст аз беқарориҳои мо

آسمان آسوده است از بی قراری های ما

Гиряи Тифлон наме сӯзади дили гаҳвора ро

گریه طفلان نمی سوزد دل گهواره را

Душманони хешро беишқ дидан мушкил аст

دشمنان خویش را بی عشق دیدن مشکل است

намекунам қисмат ба бедардон , дили сад пора ро

می کنم قسمت به بی دردان، دل صد پاره را

намекунад имрӯзи соиби муми не дар нохунам

می کند امروز صائب موم نی در ناخنم

Ман ки нохун гир мекардам ба оҳӣ , хора ро

من که ناخن گیر می کردم به آهی، خاره را