Тӯтии зи сухани сайқали ойӣна ҷон аст

طوطی ز سخن صیقل آیینه جان است

Онро ки сухан сабз кунад Хизр замон аст

آن را که سخن سبز کند خضر زمان است

Баси хӯн ки кунад дар ҷигари чашмаи ҳайвон

بس خون که کند در جگر چشمه حیوان

Аз сабр , ақиқӣ ки марои зер забон аст

از صبر، عقیقی که مرا زیر زبان است

Пайдост ки дар зери фалаки муҳлат мо чист

پیداست که در زیر فلک مهلت ما چیست

Як чашм задан , тир дар оғӯш камон аст

یک چشم زدن، تیر در آغوش کمان است

Дар дидаи равшани гуҳарони панҷаи хуршед

در دیده روشن گهران پنجه خورشید

Баррагӣаст ки ларзони дилаш аз бим хазон аст

برگی است که لرزان دلش از بیم خزان است

Ин нақшу нигорӣ ки ту дилбастаи онӣ

این نقش و نگاری که تو دلبسته آنی

Мавҷӣаст сбксир ки бар об равон аст

موجی است سبکسیر که بر آب روان است

Дар қабзаи гардуни манам он теғи ҷигардор

در قبضه گردون منم آن تیغ جگردار

Каз сахтии айём , марои санг Фсон аст

کز سختی ایام، مرا سنگ فسان است

Дар пилаи чашмӣ ки ба ибрати набарди роҳ

در پله چشمی که به عبرت نبرد راه

Гар давлати бедор буд , хоб гарон аст

گر دولت بیدار بود، خواب گران است

Бо сидқи з даврӣ макун андеша ки дар кеш

با صدق ز دوری مکن اندیشه که در کیش

Тирӣ ки буд рост дар оғӯш нишон аст

تیری که بود راست در آغوش نشان است

Бар сарв , хазонро набӯд дасти тасарруф

بر سرو، خزان را نبود دست تصرف

Перӣ чаҳ кунад бо дили он кас ки ҷавонаст ?

پیری چه کند با دل آن کس که جوان است؟

Соиби шарар аз санг ба тадбир барояд

صائب شرر از سنگ به تدبیر برآید

Раҳмаст бар он дил ки гирифтор ҷаҳон аст

رحم است بر آن دل که گرفتار جهان است