Чашмӣ ки назарбоз ба он тоқ ду абрӯаст

چشمی که نظرباز به آن طاق دو ابروست

Доими ду дил аз ишқ чу шоҳин тарозуаст

دایم دو دل از عشق چو شاهین ترازوست

Бенаргис гуё , ба сухани лаби нгшоиим

بی نرگس گویا، به سخن لب نگشاییم

Моро тарафи ҳарфи ҳамин чашм сухангӯаст

ما را طرف حرف همین چشم سخنگوست

Баси хӯн ки кунад дар дили мурғони чамани зод

بس خون که کند در دل مرغان چمن زاد

Ин ҳасани худодод ки бо он гул худруаст

این حسن خداداد که با آن گل خودروست

Дар пардаи бенаии ман нақш дуе нест

در پرده بینایی من نقش دویی نیست

Ҳар доғи палангам ба назар дида оҳӯаст

هر داغ پلنگم به نظر دیده آهوست

То ғунча нигарадем дил мо накушояд

تا غنچه نگردیم دل ما نگشاید

Дар хилвати мо ратли гарон коса зонуаст

در خلوت ما رطل گران کاسه زانوست

Дар рӯз ба маҷлиси матлаби духтари руз ро

در روز به مجلس مطلب دختر رز را

Суҳбат ба шаб андоз , ки суҳбати гул шаб бӯаст

صحبت به شب انداز، که صحبت گل شب بوست

Соиб чаҳ хаёласт ки аз сина кунад ёд ?

صائب چه خیال است که از سینه کند یاد؟

Ҳар дил ки гирифтор дар он ҳалқа гесуаст

هر دل که گرفتار در آن حلقه گیسوست