Зон хирмани гули ҳосили мо доман чида аст

زان خرمن گل حاصل ما دامن چیده است

Зон себи зқни қисмати мо даст гузида аст

زان سیب ذقن قسمت ما دست گزیده است

Моро зи шаби васл чаҳ ҳосил , ки ту аз ноз

ما را ز شب وصل چه حاصل، که تو از ناز

То боз кунӣ банди қабо , субҳ дамида аст

تا باز کنی بند قبا، صبح دمیده است

Чун Хизр шавад сабз ба ҳар ҷо ки наад пой

چون خضر شود سبز به هر جا که نهد پای

Ҳар сӯхтаи ҷонӣ ки ақиқи ту мкидаҳ аст

هر سوخته جانی که عقیق تو مکیده است

Шуд умр ва нашуд сайри дили мо з тапидан

شد عمر و نشد سیر دل ما ز تپیدن

Ин қатраи хӯн аз сари теғ ки чакидааст ?

این قطره خون از سر تیغ که چکیده است؟

Мо дар чаҳ шуморем , ки хуршеди ҷҳонтоб

ما در چه شماریم، که خورشید جهانتاب

Гардан ба тамошои ту аз субҳ кашида аст

گردن به تماشای تو از صبح کشیده است

Дар аҳди сбкдстии он ғамзаи хўнриз

در عهد سبکدستی آن غمزه خونریز

Шамшери ту осӯдатар аз роҳ бурӣда аст

شمشیر تو آسوده تر از راه بریده است

Теғи ту чу хӯн дар раг ва дар реша ҷон рафт

تیغ تو چو خون در رگ و در ریشه جان رفت

Фӯлоди сбксиртр аз об ки дидааст ?

فولاد سبکسیرتر از آب که دیده است؟

Умрӣаст хабар аз дил ва дилдор надорам

عمری است خبر از دل و دلدار ندارم

Бо шишаи призоди ман аз даст паридааст !

با شیشه پریزاد من از دست پریده است!

Соиб чаҳ кунӣ пои талаби обилаи Фрсўд ?

صائب چه کنی پای طلب آبله فرسود؟

Ҳар кас ба мақомӣ ки расидааст , расида аст

هر کس به مقامی که رسیده است، رسیده است