Чун сарв ба ғайр аз кафи афсӯс барам нест

چون سرو به غیر از کف افسوس برم نیست

Аз тӯша ба ҷузи домани худ бар камарам нест

از توشه به جز دامن خود بر کمرم نیست

Болу пари ман чун шарар аз сӯхтагон аст

بال و پر من چون شرر از سوختگان است

Ҳар ҷо набӯд сӯхтае бол ва пурм нест

هر جا نبود سوخته ای بال و پرم نیست

Чун теғ , марои сахтии айём Фсон аст

چون تیغ، مرا سختی ایام فسان است

Ҳар санг , кам аз дасти навозиш ба серум нест

هر سنگ، کم از دست نوازش به سرم نیست

Чун сайли дарин домани саҳрои ғарибӣ

چون سیل درین دامن صحرای غریبی

Ғайр аз кашиши баҳр дигар роҳбарам нест

غیر از کشش بحر دگر راهبرم نیست

Аз фарди равони хиҷлати сад қофила дорам

از فرد روان خجلت صد قافله دارم

Ҳар чанд ба ҷузи дарди талаб ҳамсафарам нест

هر چند به جز درد طلب همسفرم نیست

Чун оинау оби ним ташна ҳар акс

چون آینه و آب نیم تشنه هر عکس

Нақшӣ ки зи дил маҳв шавад дар назарам нест

نقشی که ز دل محو شود در نظرم نیست

Ҳар кас ки маро дид чу ман сӯхта дил шуд

هر کس که مرا دید چو من سوخته دل شد

Доғӣ ки насузад ҷгарӣ бар ҷигарам нест

داغی که نسوزد جگری بر جگرم نیست

Чун ғунчаи тасвир , дилами ҷамъи з танагӣ аст

چون غنچه تصویر، دلم جمع ز تنگی است

Умеди гушоиши зи насим саҳарам нест

امید گشایش ز نسیم سحرم نیست

Аз даст Аннан додатар аз мавҷи саробам

از دست عنان داده تر از موج سرابم

Ҳар чанд ки аз манзилу мақсад хабарам нест

هر چند که از منزل و مقصد خبرم نیست

Зиндони фаромӯшии ман рахна надорад

زندان فراموشی من رخنه ندارد

Дар Мисраму ҳаргизи зи азизон хабарам нест

در مصرم و هرگز ز عزیزان خبرم نیست

Соиби ҳамаи кас май барад аз шеъри терми файз

صائب همه کس می برد از شعر ترم فیض

Астодгии бухл дар об гуҳарам нест

استادگی بخل در آب گهرم نیست