Аз акси худ он оинаи рӯи бас ки ҳаё дошт

از عکس خود آن آینه رو بس که حیا داشت

Дар хилвати ойӣнаи ҳамон рӯ ба қафо дошт

در خلوت آیینه همان رو به قفا داشت

Чун маънии бегона ки ваҳшат кунад аз лафз

چون معنی بیگانه که وحشت کند از لفظ

Ҳамхонаи дил буду зи дили хона ҷудо дошт

همخانه دل بود و ز دل خانه جدا داشت

Аз бе самарии сабзи дарин боғча мондам

از بی ثمری سبز درین باغچه ماندم

Чун сарв , марои дасти тиҳӣ бар сар по дошт

چون سرو، مرا دست تهی بر سر پا داشت

намекард қиёмати сухани мо зи баландӣ

می کرد قیامت سخن ما ز بلندی

То қомат ӯ реша дар андеша мо дошт

تا قامت او ریشه در اندیشه ما داشت

Ҳар ҷғд дар ӯ холи рухи симбрӣ буд

هر جغد در او خال رخ سیمبری بود

Аз рӯй ту вайронаи ман бас ки сафо дошт

از روی تو ویرانه من بس که صفا داشت

Дар хомаи наққоши азали нуқтаи холат

در خامه نقاش ازل نقطه خالت

Чун чархи ду сад доира бесар ва по дошт

چون چرخ دو صد دایره بی سر و پا داشت

Гирди дили мангар ҳавас бӯса нигарадед

گرد دل من گر هوس بوسه نگردید

Андеша азон чеҳраи андеша намо дошт

اندیشه ازان چهره اندیشه نما داشت

Тоҷаст гарон бар сари озода , вагарна

تاج است گران بر سر آزاده، وگرنه

Чун байзаи марои зери пару бол , ҳумо дошт

چون بیضه مرا زیر پر و بال، هما داشت

Соиб нашуд аз манзили мақсӯди каси огоҳ

صائب نشد از منزل مقصود کس آگاه

Аз нақши қадам гарчи фузун роҳнамо дошт

از نقش قدم گرچه فزون راهنما داشت