Дар зоҳир агар пушт ба ман ҳамчу камон дошт

در ظاهر اگر پشت به من همچو کمان داشت

Лек аз таҳи дил рӯй тавваҷуҳ ба нишон дошт

لیک از ته دل روی توجه به نشان داشت

Он аҳд куҷо рафт ки он дилбари пуркор

آن عهد کجا رفت که آن دلبر پرکار

Моро ба таҳи дил , дгаронро ба забон дошт

ما را به ته دل، دگران را به زبان داشت

Акнӯн назарами косаи дарюза ашк аст

اکنون نظرم کاسه دریوزه اشک است

Он рафт ки ғмхонаҳи ман об равон дошт

آن رفت که غمخانه من آب روان داشت

Наргиси тарафи чашми сухангӯӣ ту гардид

نرگس طرف چشم سخنگوی تو گردید

Аз бе басарони шарм таваққуъ натавон дошт

از بی بصران شرم توقع نتوان داشت

Пайвастаи дарин боғ , дилам чун гули раъно

پیوسته درین باغ، دلم چون گل رعنا

Рӯе ба баҳору рухи дигар ба хазон дошт

رویی به بهار و رخ دیگر به خزان داشت

Дилгирӣ ман нест азин боғ , навомӯз

دلگیری من نیست ازین باغ، نوآموز

Дар байзаи марои шавқи қафас бол фишон дошт

در بیضه مرا شوق قفس بال فشان داشت

Ангушти намо буд зи нодидагии халқ

انگشت نما بود ز نادیدگی خلق

Ҳар кас чу маи нави лаби нонеи з ҷаҳон дошт

هر کس چو مه نو لب نانی ز جهان داشت

Ҳаргиз ба сари худ қадамӣ роҳ нарафтам

هرگز به سر خود قدمی راه نرفتم

Дар бодияи занҷири марои рег равон дошт

در بادیه زنجیر مرا ریگ روان داشت

То чашм гушӯдам ман длсўхтаҳи соиб

تا چشم گشودم من دلسوخته صائب

Чун доғ , марои лолаи изорӣ ба миён дошт

چون داغ، مرا لاله عذاری به میان داشت