Аз нохуни дахли ончӣ ба рухсор сухан рафт

از ناخن دخل آنچه به رخسار سخن رفت

Аз ковуши ғам бар дил бекӣна ман рафт

از کاوش غم بر دل بی کینه من رفت

Зинҳор хамаш бош ки чун хомаи дарин базм

زنهار خمش باش که چون خامه درین بزم

Кам умр шуд он кас ки ба дунбол сухан рафт

کم عمر شد آن کس که به دنبال سخن رفت

Фарёд ки гулбонги парешони ман охир

فریاد که گلبانگ پریشان من آخر

Чун буии гул аз кӣсаи гулҳои чаман рафт

چون بوی گل از کیسه گلهای چمن رفت

Бо барги хазони дида чаҳ созад нафаси сард ?

با برگ خزان دیده چه سازد نفس سرد؟

Эмин шудам он рӯз ки ранг аз рух ман рафт

ایمن شدم آن روز که رنگ از رخ من رفت

зи иқбол шукуфааст ки дар гулшани эҷод

ز اقبال شکوفه است که در گلشن ایجاد

То кард назарбоз , дар оғӯш кафан рафт

تا کرد نظرباز، در آغوش کفن رفت

Баси хӯн ки кунад дар ҷигари сӯзани исо

بس خون که کند در جگر سوزن عیسی

Хорӣ ки зи роҳи ту ба пои дил ман рафт

خاری که ز راه تو به پای دل من رفت

Шуд косаи дарюзаи ҳамаи нофи ғизолон

شد کاسه دریوزه همه ناف غزالان

То накҳати он зулф ба саҳроӣ хутан рафт

تا نکهت آن زلف به صحرای ختن رفت

Аз санг , нигин чеҳра харошида барояд

از سنگ، نگین چهره خراشیده برآید

Овозаи лаъли лаб ӯ то ба Яман рафт

آوازه لعل لب او تا به یمن رفت

Аз ғайрати фикри чамани афрӯзи ту соиб

از غیرت فکر چمن افروز تو صائب

Гул , ашк ҷгргўн шуд ва аз чашм чаман рафт

گل، اشک جگرگون شد و از چشم چمن رفت