Қади ту куҷоу қади раънои қиёмат

قد تو کجا و قد رعنای قیامت

Ин ҷома баландаст ба болои қиёмат

این جامه بلندست به بالای قیامت

эй аз мижаи шӯхи сафи орои қиёмат

ای از مژه شوخ صف آرای قیامت

Вази зулфи диловези ду болои қиёмат

وز زلف دلاویز دو بالای قیامت

Дар домани кҳсор кам аз ханда Кебек аст

در دامن کهسار کم از خنده کبک است

Дар пилаи тамкини ту ғавғои қиёмат

در پله تمکین تو غوغای قیامت

Ҳам ҷаннатӣ аз чеҳра ва ҳам дӯзахӣ аз хуй

هم جنتی از چهره و هم دوزخی از خوی

Нақдаст дар айёми ту савдои қиёмат

نقدست در ایام تو سودای قیامت

Хуршеди ту чун аз уфуқ зулф барояд

خورشید تو چون از افق زلف برآید

Резади арақи шарми зи симои қиёмат

ریزد عرق شرم ز سیمای قیامت

Аз доғ буд гармии ҳангомаи дилҳо

از داغ بود گرمی هنگامه دلها

Хуршед буд анҷумани орои қиёмат

خورشید بود انجمن آرای قیامت

Дар синаи мо сӯхтагон нам натавон ёфт

در سینه ما سوختگان نم نتوان یافت

Беоб буд домани саҳрои қиёмат

بی آب بود دامن صحرای قیامت

Аз шарми гунаҳи бас ки кашидам ба замини хат

از شرم گنه بس که کشیدم به زمین خط

Мстр зада шуд домани саҳрои қиёмат

مسطر زده شد دامن صحرای قیامت

Дар сояи кӯҳи гунаҳи мо зи баландӣ

در سایه کوه گنه ما ز بلندی

Осӯда буд халқи зи гармои қиёмат

آسوده بود خلق ز گرمای قیامت

Аз синаи оташи нафасон дӯд барояд

از سینه آتش نفسان دود برآید

Чун хома соиб кунад иншои қиёмат

چون خامه صائب کند انشای قیامت