Дар дил ҳар ки завқи шбгирст

در دل هر که ذوق شبگیرست

Хандаи субҳ , ханда шераст

خنده صبح، خنده شیرست

Ғам ба бегонагони нёўизд

غم به بیگانگان نیاویزد

Саги ин бум , ошногирст

سگ این بوم، آشناگیرست

Дили зи бедод равшанӣ гирад

دل ز بیداد روشنی گیرد

Шамъи ин хона , барқ шамшераст

شمع این خانه، برق شمشیرست

Тифли мо хӯни худ чаро нахурд ?

طفل ما خون خود چرا نخورد؟

Дояи рӯзгор кам шераст

دایه روزگار کم شیرست

Хат ӯ пеш худ гирифтораст

خط او پیش خود گرفتارست

Сабза аз мавҷи худ ба занҷираст

سبزه از موج خود به زنجیرست

Бар ҷавонӣ чаҳ эътимод , ки субҳ

بر جوانی چه اعتماد، که صبح

То нафас рост мекунад пераст

تا نفس راست می کند پیرست

Зӯри бозуии панҷаи тадбир

زور بازوی پنجه تدبیر

Хасу хошок сайл тақдираст

خس و خاشاک سیل تقدیرست

Нест девонагар сипеҳр , чаро

نیست دیوانه گر سپهر، چرا

Доим аз каҳкашон ба занҷираст ?

دایم از کهکشان به زنجیرست؟

Бар дам теғ мезанад худ ро

بر دم تیغ می زند خود را

Соиб аз баси зи ҷон худ сайраст

صائب از بس ز جان خود سیرست