Аз ғайрати рикобат аз дидаи хӯн равон аст

از غیرت رکابت از دیده خون روان است

Аммо чаҳ метавон кард пои ту дар миёнаст !

اما چه می توان کرد پای تو در میان است!

Пос адаб фикандааст бар садри ҷои мо ро

پاس ادب فکنده است بر صدر جای ما را

Ҳар чанд саҷдаи мо берун остон аст

هر چند سجده ما بیرون آستان است

Дар пила тараққӣаст машраб чу олӣ афтод

در پله ترقی است مشرب چو عالی افتاد

Аз хоки зуди хезади токӣ ки хуш Аннан аст

از خاک زود خیزد تاکی که خوش عنان است

Меҳр лаб хамӯшӣаст дастӣ ки холӣ афтод

مهر لب خموشی است دستی که خالی افتاد

Онро ки хурда Эй ҳаст чун ғунчаи сад забон аст

آن را که خرده ای هست چون غنچه صد زبان است

Бо қомати хам аз умри астодгии мҷўиид

با قامت خم از عمر استادگی مجویید

По дар рикоб бошад тирӣ ки дар камон аст

پا در رکاب باشد تیری که در کمان است

Аз ҷӯйбори ҳиммати тухмӣ ки об гирад

از جویبار همت تخمی که آب گیرد

Гар зер хок бошад болой осмон аст

گر زیر خاک باشد بالای آسمان است

Дар гулшанӣ ки гулҳо домнкшон гузаштанд

در گلشنی که گلها دامنکشان گذشتند

Булбули зи содаи лавҳӣ дар фикр ошён аст

بلبل ز ساده لوحی در فکر آشیان است

Сайлоби ғофилонро аз дида май баради хоб

سیلاب غافلان را از دیده می برد خواب

Хоби марои гаронӣ аз умри хуш Аннан аст

خواب مرا گرانی از عمر خوش عنان است

Дунболи мондагонро ҳар кас ки даст гирад

دنبال ماندگان را هر کس که دست گیرد

Дар манзиласт ҳар чанд дунбол корвон аст

در منزل است هر چند دنبال کاروان است

Аз пои хуфтаи мости манзили баланди соиб

از پای خفته ماست منزل بلند صائب

Умр раҳаст кӯтаҳ то корвон равон аст

عمر ره است کوته تا کاروان روان است