Вақти мо аз соғару мино хуш аст

وقت ما از ساغر و مینا خوش است

Вақти соқии хуш ки вақти мо хуш аст

وقت ساقی خوش که وقت ما خوش است

Ишқ май бояд ба ҳар сӯрат ки ҳаст

عشق می باید به هر صورت که هست

Ошиқӣ бо сӯрати дебо хуш аст

عاشقی با صورت دیبا خوش است

Нохўшиҳо аз дил бе завқи мост

ناخوشیها از دل بی ذوق ماست

Завқ агар бошад ҳамаи дунё хуш аст

ذوق اگر باشد همه دنیا خوش است

Марди ишқӣ , хаймаи беруни зани зхўд

مرد عشقی، خیمه بیرون زن زخود

Дар баҳорони домани саҳро хуш аст

در بهاران دامن صحرا خوش است

Домани саҳро чаҳ гирд аз дили барад ?

دامن صحرا چه گرد از دل برد؟

Сайли гирдолӯдро дарё хуш аст

سیل گردآلود را دریا خوش است

Сояи ғаммозро помол кун

سایه غماز را پامال کن

Қатъи роҳи бихўдӣ танҳо хуш аст

قطع راه بیخودی تنها خوش است

Он қадар каз мо таҳаммули хўшнмост

آن قدر کز ما تحمل خوشنماست

Аз накӯёни нозу истиғно хуш аст

از نکویان ناز و استغنا خوش است

Сар ба саҳроӣ ҷунунам дод ақл

سر به صحرای جنونم داد عقل

Душманӣ бо мардуми доно хуш аст

دشمنی با مردم دانا خوش است

Ҷомаи гулгун буд барқи ҷалол

جامه گلگون بود برق جلال

Ишқро бо чашми хўнполо хуш аст

عشق را با چشم خونپالا خوش است

Тира дар парво надорад аз гуноҳ

تیره در پروا ندارد از گناه

Зангёнро вақт дар шабҳо хуш аст

زنگیان را وقت در شبها خوش است

Нозу тамкини ҳасанро зебанда аст

ناز و تمکین حسن را زیبنده است

Ишқ чун сайлоб бепарво хуш аст

عشق چون سیلاب بی پروا خوش است

Шкрллаҳи соиб аз иқболи ишқ

شکرلله صائب از اقبال عشق

Нохўшиҳои ҷаҳон бар мо хуш аст

ناخوشیهای جهان بر ما خوش است