Кард савдои осмони сайри ин дили девона ро
کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه را
Сӯхтан шуд боис нашаву намои ин дона ро
سوختن شد باعث نشو و نما این دانه را
Маҳв шуд дар ҳасани он кони малоҳат , дида ҳо
محو شد در حسن آن کان ملاحت، دیده ها
Аз замини шӯр , берун шуд набошад дона ро
از زمین شور، بیرون شد نباشد دانه را
Ишқ созад ҳасани ъолмсўзро дар хӯни далер
عشق سازد حسن عالمسوز را در خون دلیر
Зулфиқор шамъ бошад болу пари парвона ро
ذوالفقار شمع باشد بال و پر پروانه را
намешавад дар соғари махмур , май оби ҳаёт
می شود در ساغر مخمور، می آب حیات
Ошиқон донанд қадари ҷилваи мастона ро
عاشقان دانند قدر جلوه مستانه را
Нест парвои сайл безинҳорро аз кӯчаи банд
نیست پروا سیل بی زنهار را از کوچه بند
Май кушояди зӯр май охир дар майхона ро
می گشاید زور می آخر در میخانه را
Дар ҳарими каъбаи худбини саҷда бут ме кунад
در حریم کعبه خودبین سجده بت می کند
Қиблаи рӯ гардонданаст аз хештани ин хона ро
قبله رو گرداندن است از خویشتن این خانه را
Аз сафар бо худ раҳовардӣ ки оради миҳмон
از سفر با خود رهاوردی که آرد میهمان
Беҳтар аз тарк фузулӣ нест , соҳибхона ро
بهتر از ترک فضولی نیست، صاحبخانه را
Бас ки дидам каҷрави аз рости табъони ҷаҳон
بس که دیدم کجروی از راست طبعان جهان
Гардиши гардуни шуморами гардиши паймона ро
گردش گردون شمارم گردش پیمانه را
Ганҷро зини пеш дар вайрона мекардам ниҳон
گنج را زین پیش در ویرانه می کردم نهان
Ин замон дар ганҷ пинҳон мекунам вайрона ро
این زمان در گنج پنهان می کنم ویرانه را
Халқи дарёро насозад гавҳари шҳўори танг
خلق دریا را نسازد گوهر شهوار تنگ
Нест парвоеи зи санги кӯдакони девона ро
نیست پروایی ز سنگ کودکان دیوانه را
Масраф биҳўшдорў нест мағзи ғофилон
مصرف بیهوشدارو نیست مغز غافلان
Пеши хоби олӯдагон кӯтаҳ кун ин афсона ро
پیش خواب آلودگان کوته کن این افسانه را
То магари зикри марои кайфиятӣ пайдо шавад
تا مگر ذکر مرا کیفیتی پیدا شود
Аз гули паймонаи созами сбҳаҳи сад дона ро
از گل پیمانه سازم سبحه صد دانه را
Ёфт мижгони ман аз нури саҳархезии фурӯғ
یافت مژگان من از نور سحرخیزی فروغ
Зулфи шаби сарпанҷа хуршед кард ин шона ро
زلف شب سرپنجه خورشید کرد این شانه را
намегирифтам пеши азин аз дасти соқӣ май ба ноз
می گرفتم پیش ازین از دست ساقی می به ناز
Ин замон аз давр май бӯсами лаби паймона ро
این زمان از دور می بوسم لب پیمانه را
Дар тарозуӣ қиёмат нест соиби санг кам
در ترازوی قیامت نیست صائب سنگ کم
Ишқ дар як пила дорад каъбау бтхонаҳ ро
عشق در یک پله دارد کعبه و بتخانه را