Беш шуд аз чӯби гули савдои ман девона ро
بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه را
Шуъла вар созад хасу хошок , отшхонаҳ ро
شعله ور سازد خس و خاشاک، آتشخانه را
намекунад равшани назар бастани дили фарзона ро
می کند روشن نظر بستن دل فرزانه را
Чашм равзан мекунад торики ин ғмхонаҳ ро
چشم روزن می کند تاریک این غمخانه را
Нест пурвои дили вайрони ман ҷонона ро
نیست پروای دل ویران من جانانه را
Ганҷ ҳайҳотаст ободон кунад вайрона ро
گنج هیهات است آبادان کند ویرانه را
Панҷаи мушкили гушойонро наме печади аҷал
پنجه مشکل گشایان را نمی پیچد اجل
Хушкии даст аз гушоиш нест монеъи шона ро
خشکی دست از گشایش نیست مانع شانه را
Мастии булбули зи шох гул намедорад хумор
مستی بلبل ز شاخ گل نمی دارد خمار
Ншأаҳ беш аз бода бошад ҷилваи мастона ро
نشأه بیش از باده باشد جلوه مستانه را
Доғи дилҳоро зи чашми бад спрдорӣ кунад
داغ دل ها را ز چشم بد سپرداری کند
Нили чашм захм бошад ҷғд , ин вайрона ро
نیل چشم زخم باشد جغد، این ویرانه را
Чун наҷӯшад дил ба дарду доғи нокомӣ , ки шуд
چون نجوشد دل به درد و داغ ناکامی، که شد
Сӯхтани бол ва пар нашаву намои ин дона ро
سوختن بال و پر نشو و نما این دانه را
Дарди сар бисёр дорад қилу қоли ботилон
درد سر بسیار دارد قیل و قال باطلان
Лозим афтодааст сандали зини сабаби бтхонаҳ ро
لازم افتاده است صندل زین سبب بتخانه را
Хоб чун афтод сангин , ҳоҷати по санг нест
خواب چون افتاد سنگین، حاجت پا سنگ نیست
намекунад кӯтоҳи субҳи навбаҳори афсона ро
می کند کوتاه صبح نوبهار افسانه را
Ошиқонро сардии маъшӯқ бар дил бор нест
عاشقان را سردی معشوق بر دل بار نیست
Шамъ кофурӣ кунад саргармтар парвона ро
شمع کافوری کند سرگرم تر پروانه را
Дар сўодшҳр , савдои ҳамчуи хӯн мурда аст
در سوادشهر، سودا همچو خون مرده است
Доман саҳрост боғи длгшои девона ро
دامن صحراست باغ دلگشا دیوانه را
То серуми гарм аз шароби ишқ чун маҷнӯн шуда аст
تا سرم گرم از شراب عشق چون مجنون شده است
Нолаи не май шуморами наъраи шерона ро
ناله نی می شمارم نعره شیرانه را
Санг май боради зи ваҳшат аз дару девори шаҳр
سنگ می بارد ز وحشت از در و دیوار شهر
Домани саҳро буд дороломони девона ро
دامن صحرا بود دارالامان دیوانه را