Чок хоҳад срброўрд аз гиребонам чу субҳ

چاک خواهد سربرآورد از گریبانم چو صبح

Рафта рафта мекунад гули доғи пинҳонам чу субҳ

رفته رفته می کند گل داغ پنهانم چو صبح

Синаам аз хокмоли гирди кин бенур нест

سینه ام از خاکمال گرد کین بی نور نیست

Дар сафои сари ҳалқаи некону поконм чу субҳ

در صفا سر حلقه نیکان و پاکانم چو صبح

Бетакаллуф боз кун банди ниқоби сина ро

بی تکلف باز کن بند نقاب سینه را

Ошиқ содиқ кун аз лутфи намоёнам чу субҳ

عاشق صادق کن از لطف نمایانم چو صبح

Ман ки нури сидқ май тобади зи гуфторам , чаро

من که نور صدق می تابد ز گفتارم، چرا

Шамъ кофурӣ насузад дар шабистонам чу субҳ ?

شمع کافوری نسوزد در شبستانم چو صبح؟

Исо аз хати шуъоъии риштаи тобӣ гӯ макун

عیسی از خط شعاعی رشته تابی گو مکن

Ҷанг дорад бо руфӯи чоки гиребонам чу субҳ

جنگ دارد با رفو چاک گریبانم چو صبح

Соиб аз рӯзӣ ки он хуршеди рӯро дида ам

صائب از روزی که آن خورشید رو را دیده ام

Хӯшаи хӯшаи ашк май резад ба домонам чу субҳ

خوشه خوشه اشک می ریزد به دامانم چو صبح