Ошиқи содиқ будгар покдомони ҳамчуи субҳ

عاشق صادق بود گر پاکدامان همچو صبح

Гул ба доман чӣанд аз хуршеди тобони ҳамчуи субҳ

گل به دامن چیند از خورشید تابان همچو صبح

Аз танури сарди оради гарми беруни нони хеш

از تنور سرد آرد گرم بیرون نان خویش

Нури сидқи онро ки бошад дар дилу ҷони ҳамчуи субҳ

نور صدق آن را که باشد در دل و جان همچو صبح

Дида ҳар кас ки аз анҷум фишонӣ шуд сифед

دیده هر کس که از انجم فشانی شد سفید

намешавад равшани зи нури меҳри тобони ҳамчуи субҳ

می شود روشن ز نور مهر تابان همچو صبح

Ҳар ки бар болин ӯ шамъӣ буд чун офтоб

هر که بر بالین او شمعی بود چون آفتاب

намекунад ҷонро фидо бо рӯй хандони ҳамчуи субҳ

می کند جان را فدا با روی خندان همچو صبح

Олимӣ дорад назар бар дасту теғи офтоб

عالمی دارد نظر بر دست و تیغ آفتاب

То киро қисмат шавад захми намоёни ҳамчуи субҳ

تا که را قسمت شود زخم نمایان همچو صبح

намекунад эҳёи ҷаҳониро зи таъсири нафас

می کند احیا جهانی را ز تأثیر نفس

Ҳар ки дорад шӯри ишқӣ дар намакдони ҳамчуи субҳ

هر که دارد شور عشقی در نمکدان همچو صبح

Ошиқи содиқ касе бошад ки гирад бе ҳарос

عاشق صادق کسی باشد که گیرد بی هراس

Теғи хуршеди дурахшонро ба дандони ҳамчуи субҳ

تیغ خورشید درخشان را به دندان همچو صبح

Дояи гардун агар хӯнро кунад як чанд шер

دایه گردون اگر خون را کند یک چند شیر

Шерро хӯн мекунад охир ба пистони ҳамчуи субҳ

شیر را خون می کند آخر به پستان همچو صبح

Аштҳои ман азон содиқ буд доим ки ман

اشتهای من ازان صادق بود دایم که من

Қонеъам аз суфраи гардун ба як нони ҳамчуи субҳ

قانعم از سفره گردون به یک نان همچو صبح

Ин ҷавоби он ғазали соиб ки мегуяд ҳаким

این جواب آن غزل صائب که می گوید حکیم

Офтобаши срброрд аз гиребони ҳамчуи субҳ

آفتابش سربرآرد از گریبان همچو صبح