Намак ба дида ғифлат кун аз сифедаи субҳ

نمک به دیده غفلت کن از سفیده صبح

Ки сад китоб сухан ҳаст дар ҷаридаи субҳ

که صد کتاب سخن هست در جریده صبح

Мо зи ҷомаи эҳромро кафани зинҳор

ما ز جامه احرام را کفن زنهار

Машав чу мурдаи дилони ғофил аз сифедаи субҳ

مشو چو مرده دلان غافل از سفیده صبح

Азон сафинаи хуршед осмон сайраст

ازان سفینه خورشید آسمان سیرست

Ки бодбон кунад аз пардаҳои дидаи субҳ

که بادبان کند از پرده های دیده صبح

Чу офтоб буд гарм , нони роҳравӣ

چو آفتاب بود گرم، نان راهروی

Ки рӯзяш буд аз суфра кашида субҳ

که روزیش بود از سفره کشیده صبح

Баёзи синаи равшандилон рақам сӯзаст

بیاض سینه روشندلان رقم سوزست

Ситора нуқта саҳваст бар ҷаридаи субҳ

ستاره نقطه سهوست بر جریده صبح

Ба сӯзани мижаи офтоб ҳайҳот аст

به سوزن مژه آفتاب هیهات است

Руфӯпазир шавад синаи даридаи субҳ

رفوپذیر شود سینه دریده صبح

Маро ки бо дили шаби роз дар миён дорам

مرا که با دل شب راز در میان دارم

Чаҳ дил кушода шавад соиб аз сифедаи субҳ ?

چه دل گشاده شود صائب از سفیده صبح؟