Аз бас мукаддараст дарин рӯзгори субҳ

از بس مکدرست درین روزگار صبح

Аз дил намекашад нафас бе ғубори субҳ

از دل نمی کشد نفس بی غبار صبح

Рухсори нави хати ту хуш омад ба дида аш

رخسار نو خط تو خوش آمد به دیده اش

Аз шаб кашид серумаи дунболаи дори субҳ

از شب کشید سرمه دنباله دار صبح

Бошад назар ба зиндаи дилон , ширхора Эй

باشد نظر به زنده دلان، شیرخواره ای

Ҳар чанд омадааст ба дунёи ду бори субҳ

هر چند آمده است به دنیا دو بار صبح

Ҷон медиҳад насими хушаши аҳли дард ро

جان می دهد نسیم خوشش اهل درد را

Дорад магари нафаси зи лаби лаъли ёри субҳ ?

دارد مگر نفس ز لب لعل یار صبح؟

Аз дафтари сабоҳати он офтоб рӯй

از دفتر صباحت آن آفتاب روی

Як фард ботиласт дарин рӯзгори субҳ

یک فرد باطل است درین روزگار صبح

Аз шарми ҳеҷ ҷои натавонад сифед шуд

از شرم هیچ جا نتواند سفید شد

То дидааст чоки гиребони ёри субҳ

تا دیده است چاک گریبان یار صبح

Гардад дар офтоби парастии ду теғаи боз

گردد در آفتاب پرستی دو تیغه باز

Бинад агар ба чеҳраи он глъзори субҳ

بیند اگر به چهره آن گلعذار صبح

Меҳри қабул бар варақаш офтоб зад

مهر قبول بر ورقش آفتاب زد

То лавҳ сода кард зи нақш ванигор субҳ

تا لوح ساده کرد ز نقش و نگار صبح

Хуршеди бӯса бар қадам шбрўон занад

خورشید بوسه بر قدم شبروان زند

Сар бар занад зи дидаи шаби зиндаи дори субҳ

سر بر زند ز دیده شب زنده دار صبح

Солики миёни хавфу раҷо сайр ме кунад

سالک میان خوف و رجا سیر می کند

Мондааст дар кашокаши лайл ва наҳор субҳ

مانده است در کشاکش لیل و نهار صبح

Битавон ба қасри ширин аз ҷӯй шер рафт

بتوان به قصر شیرین از جوی شیر رفت

Бошад далели гумшудагонро ба ёри субҳ

باشد دلیل گمشدگان را به یار صبح

Зон камтараст умр ки гиранд азуи ҳисоб

زان کمترست عمر که گیرند ازو حساب

Беҳуда мекунад нафаси худ шумори субҳ

بیهوده می کند نفس خود شمار صبح

Тухми замини пок , яке мешавад ҳазор

تخم زمین پاک، یکی می شود هزار

Аз абри дидаи қатра чанде бабори субҳ

از ابر دیده قطره چندی ببار صبح

Гулдастаи биҳишти барин , рӯй тоза аст

گلدسته بهشت برین، روی تازه است

Барги шукуфа Эйаст азин шохсори субҳ

برگ شکوفه ای است ازین شاخسار صبح

Ҳар шом , даври ҷоми шикарханд аз касе аст

هر شام، دور جام شکرخند از کسی است

Ҳар рӯз сар баровард аз як канори субҳ

هر روز سر برآورد از یک کنار صبح

Аз хати сафои ориз ӯ шуд яке ҳазор

از خط صفای عارض او شد یکی هزار

Дар мавсими баҳор буд бе ғубори субҳ

در موسم بهار بود بی غبار صبح

Зангори ғам ба бодаи равшан чаҳ мекунад ?

زنگار غم به باده روشن چه می کند؟

Аз ханда Эй баровард аз шаби дамори субҳ

از خنده ای برآورد از شب دمار صبح

Тар мекунад ба хӯни шафақи нони офтоб

تر می کند به خون شفق نان آفتاب

Аз ростӣ чаҳ мекашад аз рӯзгори субҳ

از راستی چه می کشد از روزگار صبح

Ҳар каси шабӣ ба кӯии харобот зинда дошт

هر کس شبی به کوی خرابات زنده داشت

Дид аз баёзи гардани минои ҳазор субҳ

دید از بیاض گردن مینا هزار صبح

Ҳар корро ҳавола ба вақте намӯда анд

هر کار را حواله به وقتی نموده اند

Шомаст вақти соғару вақти шикори субҳ

شام است وقت ساغر و وقت شکار صبح

То ин ғазали зи хомаи соиб илм кашид

تا این غزل ز خامه صائب علم کشید

Шуд шери масти ханда бе ихтиёри субҳ

شد شیر مست خنده بی اختیار صبح