Нест чун болу парӣ то гирди сари гирдами туро
نیست چون بال و پری تا گِرد سر گردم تو را
Аз таҳи дили гирди сар дар ҳар назари гирдами туро
از ته دل گِرد سر در هر نظر گردم تو را
намекунад бедасту пои назорагиро ҷилваи ?ут
می‌کند بی‌دست و پا نظارگی را جلوه‌ات
Чун ба ин бедасту поеи ҳамсафари гирдами туро ?
چون به این بی‌دست و پایی همسفر گردم تو را؟
Кош чун паргори пои оҳанӣн май доштам
کاش چون پرگار، پای آهنین می‌داشتم
То ба коми дил чу маркази гирди сари гирдами туро
تا به کامِ دل چو مرکز گِرد سر گردم تو را
Дар замини хоксории нақш по гардӣда ам
در زمینِ خاکساری نقشِ پا گردیده‌ام
Бар умеди он ки шояд паии сипари гирдами туро
بر امید آن که شاید، پی سپر گردم تو را
Чун ту ҳаргизи зери пои худ наме бинии зи ноз
چون تو هرگز زیرِ پای خود نمی‌بینی ز ناز
Ман ба умед чаҳ хоки раҳгузари гирдами туро
من به امیدِ چه خاکِ رهگذر گردم تو را؟
Офтобу маи туро аз давр май бӯсади замин
آفتاب و مه تو را از دور می‌بوسد زمین
Ман кадомин зарраам то гирди сари гирдами туро
من کدامین ذره‌ام تا گِرد سر گردم تو را؟
Чун з бе қадре ним шоистаи базми ҳузур
چون ز بی‌قدری نیم شایستهٔ بزمِ حضور
Чашм дорам ҳалқаи берун дар гирдами туро
چشم دارم حلقهٔ بیرونِ در گردم تو را
Доман аз гирд ятемӣ мефишонд гавҳарат
دامن از گَردِ یتیمی می‌فشاند گوهرت
Чун ғубори хотир эй равшани гуҳари гирдами туро ?
چون غبارِ خاطر ای روشن گهر گردم تو را؟
Як камар бастааст дар малики сулаймони кӯҳи қоф
یک کمر بسته است در مُلکِ سلیمان کوه قاف
Ман чаҳ мӯрам то сазовори камари гирдами туро
من چه مورم تا سزاوارِ کمر گردم تو را
Ҳар ки дар ҳар ҷо шавад гуё ба зикри хайри ту
هر که در هر جا شود گویا به ذکرِ خیرِ تو
Гирди сар чун сбҳаҳ аз сад раҳгузари гирдами туро
گِردِ سر چون سبحه از صد رهگذر گردم تو را
Серумаи ворӣ аз вуҷӯди хокии ман монда аст
سرمه‌واری از وجودِ خاکیِ من مانده است
Бахти сабзии кӯ , ки манзури назари гирдами туро
بختِ سبزی کو، که منظورِ نظر گردم تو را
Гарчи хокистар шудам , боз аз худо хоҳам парӣ
گرچه خاکستر شدم، باز از خدا خواهم پری
То магар бар гирди сар , бор дигар гирдами туро
تا مگر بر گِرد سر، بارِ دگر گردم تو را
Ҳалқа саргаштагӣ меуфтад аз паргори хеш
حلقهٔ سرگشتگی می‌افتد از پرگار خویش
Вар на соиб ме тавонам роҳбари гирдами туро
ور نه صائب می‌توانم راهبر گردم تو را