Муҳра мораст меҳр , мор гузидааст субҳ

مهره مارست مهر، مار گزیده است صبح

Пардаи дурусти офтоб , чашм даридааст субҳ

پرده درست آفتاب، چشم دریده است صبح

Чун ту басиро ба нил ҷома кашидааст шом

چون تو بسی را به نیل جامه کشیده است شام

Парда бисёр кас чун ту даридааст субҳ

پرده بسیار کس چون تو دریده است صبح

Оинааш пеши лаб чун набарди офтоб ?

آینه اش پیش لب چون نبرد آفتاب؟

Аз нафас афтодааст бас ки давидааст субҳ

از نفس افتاده است بس که دویده است صبح

Субҳ на Маҳмӯди вақт , шом на зулфи Аёз

صبح نه محمود وقت، شام نه زلف ایاز

Зулфи шаби тираро аз чаҳ бурӣдааст субҳ ?

زلف شب تیره را از چه بریده است صبح؟

Чанд ба хӯни шафақи чеҳра нигорин кунад ?

چند به خون شفق چهره نگارین کند؟

Як гули азин бӯстон беш начидааст субҳ

یک گل ازین بوستان بیش نچیده است صبح

Ёсумани хешро арз ба мо ме диҳад

یاسمن خویش را عرض به ما می دهد

Аз гули шаби буии файз , бӯ накашидааст субҳ

از گل شب بوی فیض، بو نکشیده است صبح

Дод дил худ бигир аз май чун офтоб

داد دل خود بگیر از می چون آفتاب

Нолаи сард аз ҷигар то накашидааст субҳ

ناله سرد از جگر تا نکشیده است صبح

Бар лаби шому саҳари замзама айш нест

بر لب شام و سحر زمزمه عیش نیست

Ашк чакидааст меҳр , оҳ рамидааст субҳ

اشک چکیده است مهر، آه رمیده است صبح

Сар ба гиребони хоб аз чаҳ фурӯи бардае ?

سر به گریبان خواب از چه فرو برده ای؟

Бар қади равшандилони ҷома бурӣдааст субҳ

بر قد روشندلان جامه بریده است صبح

эй неи оташи нафас , лол чаро гаштае ?

ای نی آتش نفس، لال چرا گشته ای؟

Хез ва фусунӣ бидам то надамидааст субҳ

خیز و فسونی بدم تا ندمیده است صبح

Дар шкрстони файзи мӯру сулаймон яке аст

در شکرستان فیض مور و سلیمان یکی است

Қоф ба қофи ҷаҳон суфра кашидааст субҳ

قاف به قاف جهان سفره کشیده است صبح

Ҳоҷати шамъ ва чароғ нест шаби умр ро

حاجت شمع و چراغ نیست شب عمر را

То ту нафас май кашӣ , теғ кашидааст субҳ

تا تو نفس می کشی، تیغ کشیده است صبح

Соиб агар шаб нашуд ҳамнафаси хомаи ?ут

صائب اگر شب نشد همنفس خامه ات

Ин нафаси шаккарин аз чаҳ кашидааст субҳ ?

این نفس شکرین از چه کشیده است صبح؟