То бар лаб ту афтод чашми ситораи субҳ

تا بر لب تو افتاد چشم ستاره صبح

Шуд об аз хиҷолати қанди дубораи субҳ

شد آب از خجالت قند دوباره صبح

Аз серумаи дили шаб равшан шавад чароғаш

از سرمه دل شب روشن شود چراغش

Ҳар каси зи хоби хезади пеш аз ситораи субҳ

هر کس ز خواب خیزد پیش از ستاره صبح

То оташин накардааст аз офтоби пистон

تا آتشین نکرده است از آفتاب پستان

Обӣ ба рӯй худ зан эй ширхораи субҳ

آبی به روی خود زن ای شیرخواره صبح

Нақди ҳаёти худро сарфи парӣ рухон кун

نقد حیات خود را صرف پری رخان کن

Каз васл офтобаст умри дубораи субҳ

کز وصل آفتاب است عمر دوباره صبح

Дар синаҳои софаст дилҳои зиндаро ҷой

در سینه های صاف است دلهای زنده را جای

Хуршеди шер мастаст дар гоҳўораҳи субҳ

خورشید شیر مست است در گاهواره صبح

Дар баҳр ва бар олами шабҳо далел гардад

در بحر و بر عالم شبها دلیل گردد

Чашмӣ ки шуд чу анҷуми маҳви назораи субҳ

چشمی که شد چو انجم محو نظاره صبح

Перони софи тинати рой савоб доранд

پیران صاف طینت رای صواب دارند

Соиби магаради ғофил аз астшораҳи субҳ

صائب مگرد غافل از استشاره صبح