Агар ду ҳафта буд чеҳраи гулистони сурх

اگر دو هفته بود چهره گلستان سرخ

Мудом аз мелаълӣаст рӯй ҷонони сурх

مدام از می لعلی است روی جانان سرخ

Ҷаҳонёни ҳама гардан кашидаанд аз давр

جهانیان همه گردن کشیده اند از دور

Шавад ба хӯн ки то дасту теғи ҷонони сурх

شود به خون که تا دست و تیغ جانان سرخ

Нишони софӣ шастаст ин ки чашмаш ро

نشان صافی شست است این که چشمش را

Нашуд зи рехтани хӯни хаданги мижгони сурх

نشد ز ریختن خون خدنگ مژگان سرخ

зи хӯн бегунаҳонаст он қадри сероб

ز خون بی گنهان است آنقدر سیراب

Ки даст мешавад аз доманаш чу марҷони сурх

که دست می شود از دامنش چو مرجان سرخ

Агар ҳиҷоб самандар шавад , ки май сӯзад

اگر حجاب سمندر شود، که می سوزد

Чунин шавад агар аз май изори ҷонони сурх

چنین شود اگر از می عذار جانان سرخ

Чаҳ хӯн ки дар дилам аз орзӯӣ бӯса кунад

چه خون که در دلم از آرزوی بوسه کند

Дар он замон ки кунад сабзи ман лаб аз пани сурх

در آن زمان که کند سبز من لب از پان سرخ

Суҳайли ғӯта ба хӯн ақиқ хоҳад зад

سهیل غوطه به خون عقیق خواهد زد

зи тоб мечу шавад себи он занхдони сурх

ز تاب می چو شود سیب آن زنخدان سرخ

зи ғайрати рух ӯ хӯни гул чунон зад ҷӯш

ز غیرت رخ او خون گل چنان زد جوش

Ки хор бар сар девор шуд чу марҷони сурх

که خار بر سر دیوار شد چو مرجان سرخ

Назари сиёҳ ба оби ҳаёт кӣ созад ?

نظر سیاه به آب حیات کی سازد؟

Шуд аз гузидани лаб ҳар киро ки дандони сурх

شد از گزیدن لب هر که را که دندان سرخ

зи ҷӯйбор ҳётш нараст шохи гулӣ

ز جویبار حیاتش نرست شاخ گلی

Ба хӯн ҳар ки нигарадед тири ҷонони сурх

به خون هر که نگردید تیر جانان سرخ

Сиёҳи хонаи ин дашт , доғ лола шавад

سیاه خانه این دشت، داغ لاله شود

Агар чунин шавад аз ашки ман биёбони сурх

اگر چنین شود از اشک من بیابان سرخ

Кадоми Зуҳраи ҷабини чеҳра аз шароб афрӯхт ?

کدام زهره جبین چهره از شراب افروخت؟

Ки ҳамчуи ҷома фонӯс шуд шабистони сурх

که همچو جامه فانوس شد شبستان سرخ

Кунад кабоб ба хӯн нокашида оҳӯ ро

کند کباب به خون ناکشیده آهو را

зи баси зи гармии он шасти гашти пайкони сурх

ز بس ز گرمی آن شست گشت پیکان سرخ

Ба сар ба роҳии мо зулф ёр ме нозад

به سر به راهی ما زلف یار می نازد

Шавад зи гӯии сбксир рӯй чавгони сурх

شود ز گوی سبکسیر روی چوگان سرخ

Май ду оташаро ншأаҳ дигар бошад

می دو آتشه را نشأه دگر باشد

Хуши он замон ки лаб ёр гардад аз пани сурх

خوش آن زمان که لب یار گردد از پان سرخ

Чароғи дили з ҷгргўшаҳ мешавад равшан

چراغ دل ز جگرگوشه می شود روشن

Буд зи лаъли лаб ӯ рухи Бадахшони сурх

بود ز لعل لب او رخ بدخشان سرخ

Шикори лоғарам , ин мекашад маро ки мабод

شکار لاغرم، این می کشد مرا که مباد

зи хӯн ман нашавад дасту теғи ҷонони сурх

ز خون من نشود دست و تیغ جانان سرخ

зи шарм бе асриҳости ашки ман рангин

ز شرم بی اثریهاست اشک من رنگین

Ки аз тапонча буд чеҳраи ятемони сурх

که از تپانچه بود چهره یتیمان سرخ

Махӯр зи чеҳраи гулгуни гул , фиреби ҷамол

مخور ز چهره گلگون گل، فریب جمال

Ки дар мақом ҷалоласт рахти шоҳони сурх

که در مقام جلال است رخت شاهان سرخ

Фузуд домани саҳрои ҷунуни маҷнӯн ро

فزود دامن صحرا جنون مجنون را

Ки гардад ахгари хомаши зи боди домони сурх

که گردد اخگر خامش ز باد دامان سرخ

Ҷавоби он ғазал толибаст ин соиб

جواب آن غزل طالب است این صائب

Каз ӯст рӯй сухан густарон Эрони сурх

کز اوست روی سخن گستران ایران سرخ