Макун зи бодаи лаълии лаб чу марҷони сурх

مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخ

зи пушти дасти надомати мсози дандони сурх

ز پشت دست ندامت مساز دندان سرخ

зи ғӯтае ки ба хӯн зад хаданг , донистам

ز غوطه ای که به خون زد خدنگ، دانستم

Ки оқибати раг гардан кунад гиребони сурх

که عاقبت رگ گردن کند گریبان سرخ

Мҷўии рӯзӣ бе хӯни дил з хон сипеҳр

مجوی روزی بی خون دل ز خوان سپهر

Ки шуд ба хӯни шафақи нони меҳри тобони сурх

که شد به خون شفق نان مهر تابان سرخ

Ба гиряи соил агар рӯй худ кунад рангин

به گریه سایل اگر روی خود کند رنگین

Азон бааст ки гардад ба абри эҳсони сурх

ازان به است که گردد به ابر احسان سرخ

Нагашт чоҳ чу фонӯси равшан аз рӯйиш

نگشت چاه چو فانوس روشن از رویش

Нашуд зи силӣ то рӯй моҳи канъони сурх

نشد ز سیلی تا روی ماه کنعان سرخ

Зараст мояи хушҳолӣу барӯмандӣ

زرست مایه خوشحالی و برومندی

Ки рӯй гул буд аз хурда дар гулистони сурх

که روی گل بود از خرده در گلستان سرخ

Гирифта дил набӯд ҳар киро буд мағзӣ

گرفته دل نبود هر که را بود مغزی

Ки зери пӯст буд пистаҳои хандони сурх

که زیر پوست بود پسته های خندان سرخ

Ба тлхрў макун изҳори тангдастии хеш

به تلخرو مکن اظهار تنگدستی خویش

Ки аз тапонча баҳраст рӯй марҷони сурх

که از تپانچه بحرست روی مرجان سرخ

Ба шер , Тифли марои ром хеш натавон кард

به شیر، طفل مرا رام خویش نتوان کرد

Магар ба хӯн кунад аз меҳри дояи пистони сурх

مگر به خون کند از مهر دایه پستان سرخ

Гулӣ ки аз сафари хеш чидаам ин аст

گلی که از سفر خویش چیده ام این است

Ки шуд з обилаам реги ин биёбони сурх

که شد ز آبله ام ریگ این بیابان سرخ

зи сӯзи дили нафаси сард оташин гардад

ز سوز دل نفس سرد آتشین گردد

Ки рӯй субҳ шуд аз офтоби тобони сурх

که روی صبح شد از آفتاب تابان سرخ

Баҳори хушк лабон мерасад зи пардаи ғайб

بهار خشک لبان می رسد ز پرده غیب

Ба хӯни обила мижгон кунад муғелони сурх

به خون آبله مژگان کند مغیلان سرخ

Хаёли себи занхдон ёр ме газадаш

خیال سیب زنخدان یار می گزدش

Шуд аз фишурдани дил ҳар киро ки дандони сурх

شد از فشردن دل هر که را که دندان سرخ

Сумумро нафаси ангушт зинҳор шавад

سموم را نفس انگشت زینهار شود

зи сӯзи синаи ман гар шавад биёбони сурх

ز سوز سینه من گر شود بیابان سرخ

Ба ранг об кунад ҷилва дар назари наргис

به رنگ آب کند جلوه در نظر نرگس

зи бода чун нашавад чашми бодаи хорони сурх ?

ز باده چون نشود چشم باده خواران سرخ؟

Сухан нагардад рангин ба сурхии сари боб

سخن نگردد رنگین به سرخی سر باب

Ки аз хаёл ғурбатаст рӯй девони сурх

که از خیال غربت است روی دیوان سرخ

Чаро набошад минқори тӯтӣони рангин ?

چرا نباشد منقار طوطیان رنگین؟

Ки ҳарф сабз кунад чеҳраи схндони сурх

که حرف سبز کند چهره سخندان سرخ

Сухани зи хомаи рангини хаёли мости баланд

سخن ز خامه رنگین خیال ماست بلند

зи шақаи илми мост рӯй майдони сурх

ز شقه علم ماست روی میدان سرخ

Сухани зи хома соиб гирифт рангинӣ

سخن ز خامه صائب گرفت رنگینی

Ки рӯй гул буд аз булбули хуши алҳони сурх

که روی گل بود از بلبل خوش الحان سرخ