Ҳарки бо худ дарду доғи дили ситонро май барад

هرکه با خود درد و داغ دل‌سِتان را می‌برد

Бе такаллуфи ҳосили куну маконро май барад

بی‌تکلف حاصل کون و مکان را می‌برد

Гардиши чашмӣ ки ман дидам зи доми зулф ӯ

گردش چشمی که من دیدم ز دام زلف او

Аз дили ман хорхори ошёнро май барад

از دل من خارخار آشیان را می‌برد

Оҳи сардии Хизри роҳи мо сбкборон бас аст

آه سردی خضر راه ما سبکباران بس است

Ҳар насимӣ аз чамани барги хазонро май барад

هر نسیمی از چمن برگ خزان را می‌برد

Ҳасанро бошад хатар аз дидаи аҳли ҳавас

حسن را باشد خطر از دیده اهل هوس

Абр бе нами обрӯии гулистонро май барад

ابر بی‌نم آبروی گلستان را می‌برد

Аҳли ғифлат барнаме оянд бо равшандилон

اهل غفلت برنمی‌آیند با روشندلان

Қатраи обии зи ҷои хоби гаронро май барад

قطره آبی ز جا خواب گران را می‌برد

намебаранд аз бӯстони домони пургул бе ғамон

می‌برند از بوستان دامان پرگل بی‌غمان

Ошиқи бедили дуои боғбонро май барад

عاشق بیدل دعای باغبان را می‌برد

Мушти хошокӣ чаҳ бошад пеши сайли навбаҳор ?

مشت خاشاکی چه باشد پیش سیل نوبهار؟

Содаи лавҳии ҷавҳари теғи забонро май барад

ساده‌لوحی جوهر تیغ زبان را می‌برد

Хонаи дунёи бъинаҳи хона ойӣна аст

خانه دنیا بعینه خانه آیینه است

Ҳарчӣ ҳаркас оварад бо худ , ҳамонро май барад

هرچه هرکس آورد با خود، همان را می‌برد

Чашми пӯшидани зи дарду доғи ғурбат мушкил аст

چشم پوشیدن ز درد و داغ غربت مشکل است

Варна бо худ булбули мо ошёнро май барад

ورنه با خود بلبل ما آشیان را می‌برد

намерасанд аз ҳиммати перон ба манзили раҳравон

می‌رسند از همت پیران به منزل رهروان

Тир бо худ то ҳадафи зӯри камонро май барад

تیر با خود تا هدف زور کمان را می‌برد

Ёди Бағдоду тавофи марқади шоҳи Наҷаф

یاد بغداد و طواف مرقد شاه نجف

Аз дили соиби ҳузури Исфаҳонро май барад

از دل صائب حضور اصفهان را می‌برد