Зулфи мишкӣнро чаро он нозпрўр май барад ?

زلف مشکین را چرا آن نازپرور می برد؟

Бе хатои афтодаи худро чаро сар май барад ?

بی خطا افتاده خود را چرا سر می برد؟

Ҳар нафаси ғами порае аз ҷисми лоғар май барад

هر نفس غم پاره ای از جسم لاغر می برد

Ҳамчуи хокистар ки аз паҳлавии ахгар май барад

همچو خاکستر که از پهلوی اخگر می برد

Мо ба чашми мӯри гандуми дида қонеъ гашта ем

ما به چشم مور گندم دیده قانع گشته ایم

Рӯзии моро чаро чархи ситамгар май барад ?

روزی ما را چرا چرخ ستمگر می برد؟

Дар қиёмат мешавад ширин , забон дар коми мо

در قیامت می شود شیرین، زبان در کام ما

Талхии бодоми моро шӯри маҳшар май барад

تلخی بادام ما را شور محشر می برد

Аз шаҳидони як сар ва гардан набошам чун баланд ?

از شهیدان یک سر و گردن نباشم چون بلند؟

Теғ ӯ дар мотами ман зулфи ҷавҳар май барад

تیغ او در ماتم من زلف جوهر می برد

Ишқи ъолмсўз бар ман меҳрбон гардӣда аст

عشق عالمسوز بر من مهربان گردیده است

Ҷома бар болоем аз боли самандар май барад

جامه بر بالایم از بال سمندر می برد

Ман ба лимуе қаноат кардаам аз рӯзгор

من به لیمویی قناعت کرده ام از روزگار

Нофи сафрои марои гардун ба шукр май барад

ناف صفرای مرا گردون به شکر می برد

Ҳар ки чун соиби дуеро аз миён бардошта аст

هر که چون صائب دویی را از میان برداشته است

намекунад паии қосидонро , хомаро сар май барад

می کند پی قاصدان را، خامه را سر می برد