Аз ғуборӣ хона гардад бе сафои ойӣна ро

از غباری خانه گردد بی صفا آیینه را

намешавад дарбаста аз оҳӣ , сарои ойӣна ро

می شود دربسته از آهی، سرا آیینه را

Шуд зи бахти тира , дилро дар назари олами сиёҳ

شد ز بخت تیره، دل را در نظر عالم سیاه

Гарчи мебошад зи хокистари ҷилои ойӣна ро

گرچه می‌باشد ز خاکستر جلا آیینه را

Сина софон нестанд эмини зи бими чашми захм

سینه صافان نیستند ایمن ز بیم چشم زخم

Ҳаст аз ҷавҳари зираи зери қабои ойӣна ро

هست از جوهر زره زیر قبا آیینه را

Олам сӯрат намешуд пардаи бенаӣ аш

عالم صورت نمی شد پرده بینایی اش

Дар сафо май буд агар чун рӯ , қафои ойӣна ро

در صفا می بود اگر چون رو، قفا آیینه را

Он ки чашмам май пурд дар орзӯӣ диданаш

آن که چشمم می پرد در آرزوی دیدنش

Чашми номаҳрами шуморад аз ҳаёи ойӣна ро

چشم نامحرم شمارد از حیا آیینه را

Хираи чашмонро з наздикӣ шавад ҷуръати зиёд

خیره چشمان را ز نزدیکی شود جرأت زیاد

Бар сари зонуи мадаи зинҳори ҷои ойӣна ро

بر سر زانو مده زنهار جا آیینه را

Ҳасан ҳайҳотаст ғофил гардад аз дилҳои соф

حسن هیهات است غافل گردد از دلهای صاف

Худпараст аз худ намесозад ҷудои ойӣна ро

خودپرست از خود نمی سازد جدا آیینه را

Соф кун дилро ки мегиранд бо он саркашӣ

صاف کن دل را که می گیرند با آن سرکشی

Глъзорони ҳамчуи шабнам аз ҳавои ойӣна ро

گلعذاران همچو شبنم از هوا آیینه را

Фикри об ва нон нагардад дар дили ҳайрони ишқ

فکر آب و نان نگردد در دل حیران عشق

Неъмат дидор мебошад ғизои ойӣна ро

نعمت دیدار می باشد غذا آیینه را

Гар нашуд девона аз ҳасани ҷунуни фармои ту

گر نشد دیوانه از حسن جنون فرمای تو

Зулфи ҷавҳар аз чаҳ шуд знҷирпои ойӣнаро ?

زلف جوهر از چه شد زنجیرپا آیینه را؟

Қурби хоҳӣ , пок кун аз орзӯи дилро ки сохт

قرب خواهی، پاک کن از آرزو دل را که ساخت

Муҳаррами хубон , дил бе муддаои ойӣна ро

محرم خوبان، دل بی مدعا آیینه را

Дил чу нӯронӣ буд , гӯи чашми зоҳир баста бош

دل چو نورانی بود، گو چشم ظاهر بسته باش

Равшан аз равзан намегардад сарои ойӣна ро

روشن از روزن نمی گردد سرا آیینه را

Ташна чашмон мебаранд об аз ақиқи обдор

تشنه چشمان می برند آب از عقیق آبدار

Пеш рӯ магузор аз баҳри худои ойӣнаро !

پیش رو مگذار از بهر خدا آیینه را!

Дидаи ҳайрон ба равшангар надорад эҳтиёҷ

دیده حیران به روشنگر ندارد احتیاج

Тира мегардад назар аз тўтёи ойӣна ро

تیره می گردد نظر از توتیا آیینه را

Аз қад хам гашта соиби ғифлат ман шуд зиёд

از قد خم گشته صائب غفلت من شد زیاد

Гарчи меафзоед аз сайқали ҷилои ойӣна ро

گرچه می‌افزاید از صیقل جلا آیینه را