Ончӣ рӯй сахти ман бо силӣ устод кард

آنچه روی سخت من با سیلی استاد کرد

Кӣ тавонад бесутун бо панҷа Фарҳод кард ?

کی تواند بیستون با پنجه فرهاد کرد؟

Бандаи мқбл ба озодӣ сазовораст , лек

بنده مقبل به آزادی سزاوارست، لیک

Бандаи шоистаро чун ме тавон озод кард ?

بنده شایسته را چون می توان آزاد کرد؟

Нохуни дахли ҳасудон бо сухан ҳаргиз накард

ناخن دخل حسودان با سخن هرگز نکرد

Ончӣ дар зулфи ту бо дили шона шамшод кард

آنچه در زلف تو با دل شانه شمشاد کرد

Дард бар ман ногувор аз пурсиш аҳбоб шуд

درد بر من ناگوار از پرسش احباب شد

Талх бар ман идро расм мборкбод кард

تلخ بر من عید را رسم مبارکباد کرد

Тору пуди олами имкон ба ҳам пайваста аст

تار و پود عالم امکان به هم پیوسته است

Олимиро шод кард он кас ки як дил шод кард

عالمی را شاد کرد آن کس که یک دل شاد کرد

Шасти дасташро ба оби зиндагии меъмори сунъ

شست دستش را به آب زندگی معمار صنع

Хизри девори ятемиро агар обод кард

خضر دیوار یتیمی را اگر آباد کرد

Гарчи дар обу гули ман ишқ ободӣ наҳашт

گرچه در آب و گل من عشق آبادی نهشت

наме тавон зини мушти гули бтхонаҳҳо обод кард

می توان زین مشت گل بتخانه ها آباد کرد

Ин ғазалро пеши азин ҳар чанд иншо карда буд

این غزل را پیش ازین هر چند انشا کرده بود

Соиб аз рӯҳи фиғонии дигар истимдод кард

صائب از روح فغانی دیگر استمداد کرد