Ковуши мижгон ӯ дилро қиёмат зор кард

کاوش مژگان او دل را قیامت زار کرد

Хӯни гарми ин маст хоб олудро бедор кард

خون گرم این مست خواب آلود را بیدار کرد

Сафҳаи ойӣна аз занги кудурати сода буд

صفحه آیینه از زنگ کدورت ساده بود

Акси тӯтии ин уфуқро машриқ зангор кард

عکس طوطی این افق را مشرق زنگار کرد

Чун занами мижгон ба якдигар , ки мижгони маро

چون زنم مژگان به یکدیگر، که مژگان مرا

Ҳайрати гулзор ӯ хори сар девор кард

حیرت گلزار او خار سر دیوار کرد

намешавад пероҳани тани Юсуф гум карда ро

می شود پیراهن تن یوسف گم کرده را

Ҳар ки чашми хешро аз гиря чун дастор кард

هر که چشم خویش را از گریه چون دستار کرد

Дар забони ҳеҷ каси захм забон нагузоштам

در زبان هیچ کس زخم زبان نگذاشتم

Ҷилваи маҷнӯни ман ин даштро бехор кард

جلوه مجنون من این دشت را بی خار کرد

Чанд бошӣ дар шикасти корам эй гардун , бас аст

چند باشی در شکست کارم ای گردون، بس است

Устихонамро ҳуҷуми захм ҷавҳардор кард

استخوانم را هجوم زخم جوهردار کرد

Сахт тифлонааст ҷӯии шер овардани зснг

سخت طفلانه است جوی شیر آوردن زسنگ

Кӯҳкани беҳудаи ҷонро дар сари ин кор кард

کوهکن بیهوده جان را در سر این کار کرد

( ман ки бошам то намоями сӯрати аҳволи худ ?

(من که باشم تا نمایم صورت احوال خود؟

Ҳайрати рухсор ӯ ойӣнаро саттор кард )

حیرت رخسار او آیینه را ستار کرد)

Ман ки соиб дар ватани ҳоли ғарибони доштам

من که صائب در وطن حال غریبان داشتم

Чун тавонад дарди ғурбат дар дили ман кор кард ?

چون تواند درد غربت در دل من کار کرد؟