Субҳ аз рашки баннои гӯшти гиребон чок кард

صبح از رشک بنا گوشت گریبان چاک کرد

Рӯй гармати меҳрро доғи дил афлок кард

روی گرمت مهر را داغ دل افلاک کرد

Саҳл бошадгар лаб аз хамёза натавонем баст

سهل باشد گر لب از خمیازه نتوانیم بست

Аз хумор май лаби соғари гиребон чок кард

از خمار می لب ساغر گریبان چاک کرد

То гули субҳи қиёмати хори хор ман баҷост

تا گل صبح قیامت خار خار من بجاست

Хор дар пероҳанами мижгони он бибок кард

خار در پیراهنم مژگان آن بیباک کرد

Бо чунин пешонӣии зоиинаҳи гули софтар

با چنین پیشانیی زآیینه گل صافتر

Дидаи моро чаро гардуни пар аз хошок кард ?

دیده ما را چرا گردون پر از خاشاک کرد؟

Бо чунин назмӣ ки бар ойӣнаи дил сайқал аст

با چنین نظمی که بر آیینه دل صیقل است

Дом битавон дар ғубори хотирам дар хок кард

دام بتوان در غبار خاطرم در خاک کرد

Тан ба хории даҳ ки хуршеди ҷаҳони афрӯз ро

تن به خواری ده که خورشید جهان افروز را

Инчунин бо хоки яксони шуъла идрок кард

اینچنین با خاک یکسان شعله ادراک کرد

Ашкро бингар чаҳ бо рухсор зардам ме кунад

اشک را بنگر چه با رخسار زردم می کند

Рӯзи аввал рӯй додани Тифлро бибок кард

روز اول روی دادن طفل را بیباک کرد

То туоне даст аз фитроки ҳиммати брмдор

تا توانی دست از فتراک همت برمدار

Ҷазбаи ҳиммати марои срҳлқаҳ фитрок кард

جذبه همت مرا سرحلقه فتراک کرد

Пеши мардум , куштани оташ ба оташ расм нест

پیش مردم، کشتن آتش به آتش رسم نیست

Оташамро сард чун он рӯй отшнок кард ?

آتشم را سرد چون آن روی آتشناک کرد؟

Аз барои рқъаҳ ҳар каси коғазӣ хуш ме кунад

از برای رقعه هر کس کاغذی خوش می کند

Соиби мо рқъаҳи худро зи барг ток кард

صائب ما رقعه خود را ز برگ تاک کرد