Хотири ҷамъи марои перии парешон ҳол кард

خاطر جمع مرا پیری پریشان حال کرد

Тор ва пуд ҳастемро ришта омол кард

تار و پود هستیم را رشته آمال کرد

Шуд ба даст афшодан аз рӯй замини ҳосили маро

شد به دست افشاندن از روی زمین حاصل مرا

Ончии Искандар ба зӯри бозуӣ иқбол кард

آنچه اسکندر به زور بازوی اقبال کرد

Бо вуҷӯди хоксории сарбаланд афтода ам

با وجود خاکساری سربلند افتاده ام

Чун фурӯғи меҳр ва ма натавон маро помол кард

چون فروغ مهر و مه نتوان مرا پامال کرد

Ташнаи чашмони ҳавасро сирӣ аз дидор нест

تشنه چشمان هوس را سیری از دیدار نیست

Чун тавон ойӣнаро қонеъ ба як тимсол кард ?

چون توان آیینه را قانع به یک تمثال کرد؟

Фош шуд аз як қадаҳи розӣ ки дар дили доштам

فاش شد از یک قدح رازی که در دل داشتم

Сӯзи пинҳони маро бе пардаи ин тбхол кард

سوز پنهان مرا بی پرده این تبخال کرد

Бар сари хоки шаҳидони ранҷасозигар қадам

بر سر خاک شهیدان رنجه سازی گر قدم

Даъвии хӯнро ҳамин ҷомии тавон помол кард ?

دعوی خون را همین جامی توان پامال کرد؟

Кард чун маи оқибат аз ранҷи борӣкаши ҳилол

کرد چون مه عاقبت از رنج باریکش هلال

Ҷом ҳар касро фалак аз меҳр моломол кард

جام هر کس را فلک از مهر مالامال کرد

Чархи сангини дил бар оташ дошт рӯй нозукаш

چرخ سنگین دل بر آتش داشت روی نازکش

Аз шароби биғмӣ то чеҳраро гул ол кард

از شراب بیغمی تا چهره را گل آل کرد

Ҳасанро ороишӣ чун чашми пок ишқ нест

حسن را آرایشی چون چشم پاک عشق نیست

Тавқи қамарии сарвро мустағнӣ аз халхол кард

طوق قمری سرو را مستغنی از خلخال کرد

Доштам аз зиндагии умеди ҳасани оқибат

داشتم از زندگی امید حسن عاقبت

Ишқ дар перии марои бозича атфол кард

عشق در پیری مرا بازیچه اطفال کرد

Аз дили пуррахнаи файзи абр раҳмат ёфтем

از دل پررخنه فیض ابر رحمت یافتیم

Кишти мори асири чашм аз оби ин ғарбол кард

کشت مار اسیر چشم از آب این غربال کرد

Гар ба ин унвон шавад соиби сухан бе эътибор

گر به این عنوان شود صائب سخن بی اعتبار

Тӯтӣ гуёӣ моро зуд хоҳад лол кард

طوطی گویای ما را زود خواهد لال کرد