Ҳар ки чун оби равони ойӣнаи худ сода кард

هر که چون آب روان آیینه خود ساده کرد

Сарвро чун бандагон дар пеши худ устода кард

سرو را چون بندگان در پیش خود استاده کرد

Кӣ ба гирд ман расад маҷнӯн , ки кӯҳу дашт ро

کی به گرد من رسد مجنون، که کوه و دشت را

Давр бош ваҳшати ман аз ғизолон сода кард

دور باش وحشت من از غزالان ساده کرد

Нағмаи рангини набард аз ҷои худ зӯҳҳод ро

نغمه رنگین نبرد از جای خود زهاد را

Гарчи хамро поикўбони ншأаҳи ин бода кард

گرچه خم را پایکوبان نشأه این باده کرد

Шуд ба чашмами тўтёи гирди ятемӣ то муҳӣт

شد به چشمم توتیا گرد یتیمی تا محیط

Аз садафи гаҳвора дар ятем омода кард

از صدف گهواره در یتیم آماده کرد

Аз малоҳати мастии он лаъл мегаван кам нашуд

از ملاحت مستی آن لعل میگون کم نشد

Кори сад биҳўшдорўи ин намак бо бода кард

کار صد بیهوشدارو این نمک با باده کرد

Пок кард аз орзӯҳо ишқи содиқи сина ро

پاک کرد از آرزوها عشق صادق سینه را

Субҳ аз нақши парешони осмонро сода кард

صبح از نقش پریشان آسمان را ساده کرد

То шавад бар пайравони осони раҳи девонагӣ

تا شود بر پیروان آسان ره دیوانگی

Даштро маҷнӯни саҳрогарди ман пар ҷода кард

دشت را مجنون صحراگرد من پر جاده کرد

Ошиқони пеши ту биқдрнд , варна шамъ ро

عاشقان پیش تو بیقدرند، ورنه شمع را

Интизори суҳбати парвонаҳо устода кард

انتظار صحبت پروانه ها استاده کرد

Кам нашуд чун ғунчаи соиби барги айш аз хилваташ

کم نشد چون غنچه صائب برگ عیش از خلوتش

Ҳар ки аз гулшани қаноат бо дил накушода кард

هر که از گلشن قناعت با دل نگشاده کرد