Дида чун тоби сафои он биногваш оварад ?

دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟

Шабнамӣ чун хирмани гулро дар оғӯш оварад ?

شبنمی چون خرمن گل را در آغوش آورد؟

Дар гулистонӣ ки шамшод ту ояд дар хиром

در گلستانی که شمشاد تو آید در خرام

Баҳри сарв аз тавқи қамарии ҳалқа гӯш оварад

بهر سرو از طوق قمری حلقه گوش آورد

Чашми мо бозича ҳар рӯй отшнок нест

چشم ما بازیچه هر روی آتشناک نیست

Дег дар ёрои магари хуршед дар ҷӯш оварад

دیگ در یارا مگر خورشید در جوش آورد

Мавҷ агар гоҳе ба соҳил мекашонад хеш ро

موج اگر گاهی به ساحل می کشاند خویش را

намекашад майдон ки дарёро дар оғӯш оварад

می کشد میدان که دریا را در آغوش آورد

Ғунчаи тасвир аз мастии гиребон пора кард

غنچه تصویر از مستی گریبان پاره کرد

То дили афсурдаи моро ки дар ҷӯш оварад

تا دل افسرده ما را که در جوش آورد

Аз гулоби субҳи маҳшар ҳам намеояд ба ҳуш

از گلاب صبح محشر هم نمی آید به هوش

Ҳар ки дар оғӯши як шаб он бирав дӯш оварад

هر که در آغوش یک شب آن برو دوش آورد

Соиб аз мо завқи айёми ҷавониро мапурс

صائب از ما ذوق ایام جوانی را مپرس

Кист то дар хотири он хоб фаромӯш оварад

کیست تا در خاطر آن خواب فراموش آورد