Айби ҷӯи чандон ки айб аз мо ба дар ме оварад

عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

Ғайрати мо зӯр бар касб ҳунар ме оварад

غیرت ما زور بر کسب هنر می‌آورد

Як дили огоҳи гумроҳони оламро бас аст

یک دل آگاه گمراهان عالم را بس است

Корвониро ба манзил роҳбар ме оварад

کاروانی را به منزل راهبر می‌آورد

Лутфи ом ӯ аҷаб дорам насиб ман шавад

لطف عام او عجب دارم نصیب من شود

Бо чунин бахтӣ ки аз дарё хабар ме оварад

با چنین بختی که از دریا خبر می‌آورد

Шуд барӯманд аз сари Мансури чӯби хушки дор

شد برومند از سر منصور چوب خشک دار

Дар чаҳ мавсими нахли мо ёрб самар меоварад ?

در چه موسم نخل ما یارب ثمر می‌آورد؟

Май баради чандон ки аз ҳушами ду чашми маст ӯ

می‌برد چندان که از هوشم دو چشمِ مست او

Мўкшонми бози он мӯӣ камар ме оварад

موکشانم باز آن موی کمر می‌آورد

Сирчшмонро ғараз аз ҷамъи дунё тарк ӯст

سیرچشمان را غرض از جمع دنیا ترک اوست

Сиктаи баҳри пушт кардани рӯ ба зар ме оварад

سکته بهر پشت کردن رو به زر می‌آورد

Ҳарки чун ғаввос месозад нафас дар дили гиреҳ

هرکه چون غواص می‌سازد نفس در دل گره

Соиб аз дарёи буруни ақд гуҳар ме оварад

صائب از دریا برون عقد گهر می‌آورد