Лаъл май аз ҷоми зар дар санг хоро ме хӯрд

لعل می از جام زر در سنگ خارا می خورد

Одамии хӯн дар талоши ризқ биҷо ме хӯрд

آدمی خون در تلاش رزق بیجا می خورد

Ҳар ки пеши тлхрўёни меҳр аз лаб бар надошт

هر که پیش تلخرویان مهر از لب بر نداشت

Оби ширин чун садаф дар айн дарё ме хӯрд

آب شیرین چون صدف در عین دریا می خورد

Бар дил огоҳ бошад ғифлати ҷоҳили гарон

بر دل آگاه باشد غفلت جاهل گران

Хӯни змздўрони коҳил корфармо ме хӯрд

خون زمزدوران کاهل کارفرما می خورد

Нест ғайр аз бихўдии дороломонии хок ро

نیست غیر از بیخودی دارالامانی خاک را

Ҳар ки аз майхонаи беруни по наад , по ме хӯрд

هر که از میخانه بیرون پا نهد، پا می خورد

Боди дастонро зҷмъи мол , матлаб тафриқа аст

باد دستان را زجمع مال، مطلب تفرقه است

намефишонд абр агар обӣ здрё ме хӯрд

می فشاند ابر اگر آبی زدریا می خورد

Нест ғайр аз хӯрдани дили танги рӯзиро насиб

نیست غیر از خوردن دل تنگ روزی را نصیب

Асия бедона чун гардид худро ме хӯрд

آسیا بی دانه چون گردید خود را می خورد

Миннати дасти навозиш май наад бар хештан

منت دست نوازش می نهد بر خویشتن

Сангӣ аз ҳар каси дили девона мо ме хӯрд

سنگی از هر کس دل دیوانه ما می خورد

Ҳирсро чун оташ сӯзон намебошад тамиз

حرص را چون آتش سوزان نمی باشد تمیز

Ҳар чаҳ меояд ба дасташ бемуҳобо ме хӯрд

هر چه می آید به دستش بی محابا می خورد

Нотамомии нили чашм захм бошад ҳасан ро

ناتمامی نیل چشم زخم باشد حسن را

Ма чу комил шуд ба чашми шӯри худро ме хӯрд

مه چو کامل شد به چشم شور خود را می خورد

Оҳи афсӯс аз дил мо мешавад соиби баланд

آه افسوس از دل ما می شود صائب بلند

Аз ҳаводис ҳар киро сангӣ ба мино ме хӯрд

از حوادث هر که را سنگی به مینا می خورد