Ин ҷавоби он ғазали соиб ки роқим гуфта аст

این جواب آن غزل صائب که راقم گفته است

Теғи доими об дар ҷӯ дорад ва хӯн ме хӯрд

تیغ دایم آب در جو دارد و خون می خورد

Хӯни ошиқро чу оби он лаъл мегаван ме хӯрд

خون عاشق را چو آب آن لعل میگون می خورد

Обро натавон чунин хӯрдан ки ӯ хӯн ме хӯрд

آب را نتوان چنین خوردن که او خون می خورد

Ҳар ки рӯй даст аз иқбол гардун ме хӯрд

هر که روی دست از اقبال گردون می خورد

Аз тнки зарфии шароб аз ҷом ворун ме хӯрд

از تنک ظرفی شراب از جام وارون می خورد

Трктози ишқ аз маҷнӯн баровардааст гирд

ترکتاز عشق از مجنون برآورده است گرد

Маҳмили Лайлии абаси гардӣ ба ҳомӯн ме хӯрд

محمل لیلی عبث گردی به هامون می خورد

Нест домангир чун хӯни ҳалоли мо , чаро

نیست دامنگیر چون خون حلال ما، چرا

Хӯни моро дар либоси он ҷома гулгун ме хӯрд

خون ما را در لباس آن جامه گلگون می خورد

наме тавон аз об теғ омад саломат бар канор

می توان از آب تیغ آمد سلامت بر کنار

Вой бар он кас ки бар дилҳои пурхӯн ме хӯрд

وای بر آن کس که بر دلهای پرخون می خورد

Киштии сангини рикоб аз гул намеёбад халос

کشتی سنگین رکاب از گل نمی یابد خلاص

Дар замири хоки охири ғӯта қорун ме хӯрд

در ضمیر خاک آخر غوطه قارون می خورد

Аз гудози ишқи мушт устихонӣ гашта аст

از گداز عشق مشت استخوانی گشته است

Ром чаро чандини саги Лайлӣ змҷнўн ме хӯрд

رم چرا چندین سگ لیلی زمجنون می خورد

Дӯстӣ аз лашкар бегона медорад тамаъ

دوستی از لشکر بیگانه می دارد طمع

Баҳри тртиби димоғи он кас ки афюн ме хӯрд

بهر ترطیب دماغ آن کس که افیون می خورد

Истионат ҷӯяд аз сайлоб дар таъмири тан

استعانت جوید از سیلاب در تعمیر تن

Ҳар ки аз хокии ниҳодони бода афзӯн ме хӯрд

هر که از خاکی نهادان باده افزون می خورد

намешавад ҳар ногувор аз кунҷи азлати хушгувор

می شود هر ناگوار از کنج عزلت خوشگوار

Бодаи ноб аз хами холӣ Флотўн ме хӯрд

باده ناب از خم خالی فلاطون می خورد

Хӯн нагардад шер то берун намеояд зпўст

خون نگردد شیر تا بیرون نمی آید زپوست

То ба зиндон раҳм бошад ҷанин хӯн ме хӯрд

تا به زندان رحم باشد جنین خون می خورد