Хӯни мардумро чун оби он лаъл мегаван ме хӯрд

خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خورد

Обро натавон чунин хӯрдан ки ӯ хӯн ме хӯрд

آب را نتوان چنین خوردن که او خون می خورد

Ишқи маҷнӯнро ба хилватгоҳи ваҳдат барда аст

عشق مجنون را به خلوتگاه وحدت برده است

Ноқаи Лайлии абаси гардӣ ба ҳомӯн ме хӯрд

ناقه لیلی عبث گردی به هامون می خورد

Пои Лайлиро нигорин мекунад хуноби дард

پای لیلی را نگارین می کند خوناب درد

Гар ба сангӣ дар биёбони пой маҷнӯн ме хӯрд

گر به سنگی در بیابان پای مجنون می خورد

Барг сабзӣ нестам мамнӯни чарху анҷумаш

برگ سبزی نیستم ممنون چرخ و انجمش

Мурғ дар кунҷи қафаси рӯзии з берун ме хӯрд

مرغ در کنج قفس روزی ز بیرون می خورد

( сарв дилгираст аз бадгӯии мурғони боғ

(سرو دلگیرست از بدگویی مرغان باغ

Ҳар чаҳ номавзун буд бар табъ мавзун мехӯрд )

هر چه ناموزون بود بر طبع موزون می خورد)

То змоаҳи нави фалаки оради лаби ноне ба даст

تا زماه نو فلک آرد لب نانی به دست

Аз шафақ ҳар шоми соиби ғӯта дар хӯн ме хӯрд

از شفق هر شام صائب غوطه در خون می خورد