Аз арақи оташ ба ҷонами он гул сероб зад

از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد

Бози он ойӣнаи рӯи нақшии аҷаб бар об зад

باز آن آیینه رو نقشی عجب بر آب زد

Шамъи ман имшаби куҷо будӣ , ки бар ёдрхт

شمع من امشب کجا بودی، که بر یادرخت

То саҳари парвонаи ман сина бар маҳтоб зад

تا سحر پروانه من سینه بر مهتاب زد

Гирди хиҷлат аз дили бирҳм қотил ме фишонд

گرد خجلت از دل بیرحم قاتل می فشاند

Дасту поеи зери теғашгар дил битоб зад

دست و پایی زیر تیغش گر دل بیتاب زد

Хоби нози гул гаронтар шуд збхти булбулон

خواب ناز گل گرانتر شد زبخت بلبلان

Ҳар қадари шабнам ба рухсори гулистон об зад

هر قدر شبنم به رخسار گلستان آب زد

Ғам ба сари вақти ман аз рўшндлиҳои аўФтод

غم به سر وقت من از روشندلیها اوفتاد

Дузд бар ганҷинаам зини гавҳари шаб тоб зад

دزد بر گنجینه ام زین گوهر شب تاب زد

Меҳр бар лаби зан ки аз як хандаи биҷо ки кард

مهر بر لب زن که از یک خنده بیجا که کرد

Ғӯта дар хӯни шафақи хуршед ъолмтоб зад

غوطه در خون شفق خورشید عالمتاب زد

Занг мегирад зи оби зиндагии ойӣна аш

زنگ می گیرد ز آب زندگی آیینه اش

Кӣ Сикандар метавонад чун Хизр бар об зад ?

کی سکندر می تواند چون خضر بر آب زد؟

Абр чун гардад тараф бо ман , ки сайли ашки ман

ابر چون گردد طرف با من، که سیل اشک من

Баҳрро меҳр хамӯшӣ бар лаб аз гирдоб зад

بحر را مهر خموشی بر لب از گرداب زد

Сахтии дил аз ибодат кард рӯи гардони маро

سختی دل از عبادت کرد رو گردان مرا

Чанд битавон санг бар пешонӣ миҳроб зад ?

چند بتوان سنگ بر پیشانی محراب زد؟

Раҳнавардиро ки шуд сидқи азимати Хизри роҳ

رهنوردی را که شد صدق عزیمت خضر راه

Дар миёни роҳ дар домони манзил хоб зад

در میان راه در دامان منزل خواب زد

Нест чашми оқибати байни ҷавшани тадбир ро

نیست چشم عاقبت بین جوشن تدبیر را

Хешро моҳии зҳрси туъма бар қуллоб зад

خویش را ماهی زحرص طعمه بر قلاب زد

Қатъ шуд дар як нафаси роҳи ҳазорон сола аш

قطع شد در یک نفس راه هزاران ساله اش

Ҳар ки соиби пушти по бар олам асбоб зад

هر که صائب پشت پا بر عالم اسباب زد